Imperial Cleaning

Syndroom van Asperger

Leusden Jazz - zondag Wacht en bid voor betere tijden.

Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (NPS)

Wanneer ben je narcistisch?

Hij bedoelt het goed en wil je een bijnaam geven. Maar helaas is hij niet zo creatief of is hij te lui om iets nieuws en persoonlijks te verzinnen. Dan heeft hij waarschijnlijk teveel informatie van je gekregen en weet hij niet waar hij precies op moet reageren. Je hebt het hem gewoon wat te moeilijk gemaakt. Wees de volgende keer wat directer en korter in je berichten, dat maakt de communicatie voor hem een stuk gemakkelijker.

Koffie is onschuldig, thee ook. Dan gaat het waarschijnlijk om iemand die echt met je wil praten, respectvol is en je beter wil leren kennen. Denk eens goed na. Wanneer heb je voor het laatst een film gekeken, alleen, thuis, met iemand van het andere geslacht? Misschien in de tijd dat je Kruimeltje keek, met je vader? Ok, misschien zetten jullie de film aan, maar tegen de tijd dat de film zijn hoogtepunt bereikt, hoopt hij waarschijnlijk dat jij hetzelfde doet.

Hij vraagt je hem een foto te sturen met een knipoog-smiley erachteraan? Of een andere provocerende emoji? Dan is het duidelijk, hij verzoekt je om een naaktfoto te sturen. Of hij vraagt je wat je aan hebt en of je daar een foto van wil maken. Je weet wel beter, toch?! Vind je het leuk, speel dan mee. Stuur hem een foto waarbij je subtiel een stukje van je bh of slipje laat zien en hem wat inkijk gunt. Maar ben je er niet voor in, wees dan voorzichtig. Plekk koppelt de locaties die je bezoekt aan je identiteit: En dus ook wie bij je past!

Met de app check je eenvoudig in op plekken die je graag bezoekt. Die plekken vertellen veel over jou. Ze zijn altijd zo grensoverschrijdend en hebben geen respect voor je prive leven, alsof je alles MOET delen. Want anders hoor je er niet bij.

Lekkere voorwaardelijke acceptatie weer…. Wat bedoel je met stinkend jaloers op jou geluk, welk geluk doel je op? Ze draaien geestelijk gezien in een cirkel en komen daardoor altijd weer bij hun eigen uit…,.

Dit is een stilte om jou gek te maken. Trap er niet in anders geef je hem het gevoel dat hij gewonnen heeft. Probeer hem te negeren dat is het enige wat werkt.

Ga vrolijk doen waar hij bij is daar heb je m veel meer mee. Succes je kan het! Ook op deze site herken ik wederom patronen in de artikelen die aanzetten tot reacties met ook wederom herkenbare patronen. Uiteindelijk komen we toch bij onszelf uit, en staan we allemaal voor dezelfde keuze; blijven of verder gaan.

Velen maken zich er schuldig aan wat de zogenaamde narcist wordt verweten; zondebokken als werkwoord ook wel genoemd. Het is alles voornamelijk de schuld van de vreselijke gestoorde manipulatieve monsters, is wat ik veel lees. Alsof we er zelf niet echt toe doen of hebben gedaan.. Blijven vervallen in soortgelijk destructief gedrag is het toepassen van karaktermoord! Wat is het doel hiervan, en zal het hiermee bereikt worden? En zeker kan ook op mij overtuigende overredingskracht worden losgelaten.

Maar wat zal het brengen, en voor wie? Om er dan ook maar eens een psychologische term in te gooien, is dit vooral primitieve conflicthantering!

Wat extra toevoegen lijkt me zinvol. Al die vreselijke ellendige verhalen hebben na verloop van tijd door inhoudelijk onveranderlijk herhalen het effect van bijvoorbeeld de vluchtelingencrisis. En na weer een tijd lezen we erover heen, zappen we door naar misschien iets vrolijks.

Hou toch op, schei toch uit, wat een poppenkast!. Ja, het is werkelijk vreselijk wat ons overkomt en is overkomen. Maar er is zoveel meer. We veranderen er geen reet meer aan, totdat we zelf veranderen, maar dan wel in mensen die iets positiefs weten te brengen. Of anders, blijf kauwen op dat kauwgompie dat allang zijn smaak heeft verloren en maar niet wordt uitgespuugd.

Voor de nieuwkomers hier, wees alert en blijf niet hangen, want anders zul je ondergaan wat sommigen van ons al jaren, zo niet een leven lang doen. Let op de beheerders van dit soort sites! In het begin is er respons, maar later ook niet meer. Die zijn het ook zat geworden, denk ik dan, en logisch! Hallo anoniem, wat jammer dat je zoveel kritiek benoemt zonder ervoor uit te komen wie je werkelijk bent. Heb je interpersoonlijk of nabij ervaring met narcisme?

Ik hoop dat wat gezocht is wordt gevonden, herkenning, erkenning, kracht, inzicht, wat dan ook om tot ontwikkeling te komen. Hoi Sietske, Pas vandaag lees ik je reactie terug. Eigenlijk schrok ik er zelf van.

Inderdaad, ieder in eigen waarden laten, ik ben het met je eens. Sorry aan iedereen die ik ermee heb gekwetst! Misschien had ik een baaldag met kortsluiting, ik weet het niet meer? Of misschien weet ik het wel! Kort na de breuk en in de relatie met haar zijn veel van de verhalen hier vergelijkbaar met mijn verhaal in die tijd die ik zo hier en daar heb achtergelaten.

Bijna totaal verloren heb ik mij gevoeld. Dat heeft maanden geduurd en daarna ging het met beetjes steeds beter. Maar af en toe is er boosheid, onbegrip over het kwaadaardige en voelt bijna alles onrechtvaardig. En ja, dan zijn veronderstellingen eenzijdig, ongenuanceerd en flap ik het eruit. Vaak kan ik er met mijn gevoel niet bij dat het me is overkomen. Maar die liefde, dat verlangen was zo groot en de weerstand zo klein. Het was niet dat ik niet meer wilde, maar ik moest haar loslaten en daarom wilde ik, anders zou er alleen maar eindeloze leegte overblijven.

De conflicten bleven zich herhalen en steeds sneller, ondanks of dankzij mijn verzet. De gewetenloze zeer onfatsoenlijke vernederingen stapelden zich op en bleven zich opstapelen. Zeer waarschijnlijk zal er bedrog zijn geweest waarvan ik niet eens wil weten om me nog meer pijn te besparen. En de leugens verpakt in verdraaiingen of door de aandacht te verleggen. Doorslaggevend is misschien wel geweest hoe zij haar zoon behandelde.

De kleine jongen wist vaak niet meer waar hij aan toe was en onderging het alsof het erbij hoorde. Na herhaaldelijk waarschuwen heb ik een melding gedaan bij het AMK. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Tsjee, wat een ongelooflijke duivelse bitch! Maar hoe raar ook, ik hield van haar, en ik vind het vooral in en in triest. Mijn reactie hierboven zal het niet verklaren, of misschien wel voor sommigen, denk ik.

Eigenlijk kom ik wel uit bij mijn reactie waar ook deze een vervolg op is. De fout is geweest om mijn aannames en veronderstellingen kritisch te uiten. Beter is er het zwijgen toe te doen om mensen niet te raken, of dan met een andere nuance!

Beste wanhopige moeder, Inmiddels ben ik bijna 66 jaar, ben 25 jaar getrouwd geweest met een narcistische getraumatiseerde man…heb slechts 1 zoon van nu 35 jaar.

Ik had me de relatie met mijn schoondochter ook anders voorgesteld en toch……als moeder bouw je een band op met een zoon , die is zeer speciaal…je bereid je zoon voor op zijn toekomstig leven en hopelijk in een gelukkige relatie…echter je kunt niet meer doen dan je best als moeder…als je jezelf leeggegeven hebt. Zonen raak je kwijt, ze gaan zich hechten aan het meisje en haar familie, daar kwam ik ook pas door ervaring achter.. Op enig moment had mijn zoon een probleem en tsja wie wordt dan gebeld?

Ik heb niets opgerakeld, slecht advies gegeven over het probleem waarvoor hij belde, met de geruststelling dat als dit niet werkte en hij aanvullend advies wilde, hij altijd mocht bellen…heeft wel jaren geduurd….

Ik hoop dat u hiermee een steuntje in de rug krijgt. Trouwens, zowel zoon als schoondochter zijn beiden universitair geschoold.. Heel veel sterkte wens ik je , ja, het is hartverscheurend hoe je zoon zo ingepalmd wordt. Het is zo en niet anders. Wacht en bid voor betere tijden. Jouw zoon wil wel maar kan niet anders, hij is onderinvloed van alle dreigingen en manipulaties en waarschijnlijk heeft hij het zelf niet in debatten.

Als er geen kinderen zijn dan inpakken en wegwezen maar dat zal niet toegelaten worden. Hallo wanhopige moeder, ik kan je niet helpen maar ik herken wel het eea in je verhaal, zo ben ik een neef kwijt geraakt aan een gekke vrouw.

Hij is helemaal in haar wereldje meegegaan en heeft inmiddels met heel de familie ruzie gemaakt. Als je leest hoe een sekte werkt, dan zie je daar veel kenmerken terug die je bij de gedragingen en effecten van narcisme ook terug ziet.

Mogelijk helpt het om het van die kant te bekijken. Je zoon is in de ban van een sekteleider. Hier kan ik zelf over mee praten als zoon van een narcistische moeder.

Als je er midden in zit, zie je de gekte niet meer, en je gaat erin mee. Het heeft weinig met intelligentie te maken. Uit onderzoeken blijkt dat bij sektegangers delen van de hersens dusdanig anders zijn gaan werken dat ze niet meer kritisch kunnen nadenken.

Als jou zoon vrienden heeft zullen die als eerste met hem kunnen proberen te praten en laten inzien dat die controle etc niet normaal is. Zodra hij dit langzaam doorkrijgt zal hij gaan zien dat hij in een gevangenis is beland, geisoleerd is en opgezet is tegen jou.

De kansen zijn klein, en soms komen de kansen pas na lange tijd en soms zelfs niet. Maar er is in ieder geval wel hoop. Je zou eens kijken of je inlichten in kunt winnen bij een instantie die er verstand van heeft.

Jeugdzorg etc, die doen ook aan interventies om mensen uit de handen van een narcist te krijgen. Deels zal je ook moeten accepteren dat hij zijn eigen weg volgt en de fouten zal moeten maken die hij maakt. Desalniettemin als je deur open staat voor hem is dat al voldoende. Narcisten zijn helaas zo machtig als de duivel. Mijn vader heeft een narcistische persoonlijkheidsstoornis, een schizofrene ontwikkeling en een alcohol verslaving. Vroeger ben ik zowel fysiek als geestelijk mishandeld.

Hij valt me nog vaak lastig en het houdt naar mijn idee niet op tot hij op een blijde dag dood neer zal vallen. Het is moeilijk ermee om te gaan omdat er veel mensen daardoor liever hun afstand bewaren en hierdoor is vrienden maken ook erg lastig.

Mijn vriend wil er namelijk niets van weten als het me slecht gaat en vind dat ik dan zeur. Ik wil niet ook nog ruzie met hem en hem kwijt raken heeft iemand tips? Zo te lezen ben je misschien wederom in een narcistische val getrapt met je huidige vriend. Dat is niet gek want mensen zoeken op wat ze gewend zijn, helaas! Als hij niet met je meevoelt en je kan troosten en van je houden maar in plaats daarvan jou kleineert, heeft hij absoluut niet alles!!

Liefs en sterkte gewenst. Een vriend die niks wil weten van jou verdriet klinkt mij ook als potentieel narcistisch. Als jenpartner huilt of verdriet heeft dan wil je die toch aanhoren en troosten?

Ook rijkt het handvatten om te gaan met een narcist. Mensen die je alleen willen horen als het goed gaat en snel beu worden als het slecht gaat zijn egoistisch. Ik snap als je dag in dag uit het erover wilt hebben dat je dan nog niet klaar bent om een leuke relatie te maken, maar als je niet op een volwassen manier met elkaar kan praten dan is dat een grote rode vlag.

Accepteer dat je zelf niet goed kan inschatten of iemand goed is of slecht, heb het eens met een gezonde vriendin erover hoe die jou vriend ziet, misschien verheldert dat. Ik ben er sinds 2 jaar achter dat ik met een narcist leef. Ik ontdekte het via mijn psycholoog. Hoe moest ik mezelf staande houden? Iets klopte gewoon niet en toen zei mijn psycholoog, google thuis maar eens op narcisme. Maar goed, ik ging hem hiermee confronteren en dat had ik nooit moeten doen!

De volgende dag ging hij mij doodzwijgen! En als ik ergens niet tegen kan is dat het wel. Ik stortte weer in en ik zocht weer contact met hem om mij ook maar niet ellendig te voelen. Hij heeft mij en mijn kinderen zo ook eens een keer zonder pardon op straat gezet. En het ging maar om een hele kleine discussie waar ik op dat moment niet met mij liet sollen en mijn standpunt vasthield.

Ik was in shock toen hij zei dat ik het huis uit moest. Ik was in paniek en vluchtte het huis uit, ging naar iemand toe om daar even snel mijn verhaal te doen. Ik ging weer terug want mijn kinderen zaten daar ook nog. Ik keek op mijn telefoon terwijl ik naar huis ging en kon mijn ogen niet geloven! Hij had mij een berichtje gestuurd en vroeg wanneer ik mijn kinderen kwam halen want die had hij al buiten gezet!

Ik kwam aangereden en mijn kinderen stonden huilend op de stoep. Ik had ze in de auto gezet en probeerde nog met hem een gesprek aan te gaan want ik begreep het gewoon niet. Eenmaal binnen en ik nog zwaar overstuur, probeerde ik een gesprek aan te gaan.

Maar hij leek wel van steen en zijn blijk was ijzig dat had ik nog nooit gezien. Hij keek als een psychopaat! Ik kon praten wat ik wilde maar ik drong niet tot hem door! Uiteindelijk ging hij naar bed en zei tot morgen. Ik heb mijn spullen gepakt en ben weggegaan. Wat dacht hij nou, dat ik nog in zijn huis zou blijven! Na een week bij mijn vriendin te zijn geweest en hij dus niet wist waar ik uit hing en ook niet heeft gevraagd hoe het met mij ging, heb ik contact opgenomen.

Ik kan mijzelf nog steeds voor de kop slaan! Maar net zoals vele is de vraag, waarom stellen wij onszelf zo achter?!

Ik neem het mijzelf kwalijk dat ik het pik. Maar denk dat het komt dat ik mijzelf te zwak voel. Bang weer alleen te zijn, terwijl ik ondertussen weet dat het mij ten goede zou komen. Binnenkort start mijn behandeling voor psychotrauma i. Ik heb daar ook verteld dat ik met een narcist leef en die man die de intake afnam zei dat het overleven is, ik wist niet beter door mijn jeugd en dit is dan een veilige manier om in die cirkel te blijven.

Klinkt ook wel logisch, maar er zijn ook vast mensen die leven met een narcist en die geen traumatische jeugd hebben. Daarom volg ik het niet waarom we het accepteren terwijl je verstand allang weet dat het foute boel is. In elk geval lastig. Ik weet wel dat ik er klaar mee ben. Dit jaar begon voor mij uiterst slecht want kreeg te horen dat ik epilepsie heb, wat vanaf mijn 20e al zo blijkt te zijn en daarnaast kreeg ik nog een andere psychische diagnose waar ik enorm tegen heb moeten vechten.

En ik ben er nog lang niet maar heb mij voorgenomen om aan mijzelf te werken en mij niet meer in een negatieve spiraal naar beneden te laten trekken. Daarom, leven met een narcist maakt je kapot!

Liegen kunnen ze als de beste! Het is zo erg dat ik gesprekken gewoon zit op te nemen. Ene moment zegt hij dit, andere moment zegt hij dat. Of hij weet zich zogenaamd iets niet meer te heugen. Wat ik wel lastig vind is dat het lijkt of ik hem in een kwaad daglicht wil stellen.

Ik mag gewoon met andere mannen afspreken, het interesseert hem niet. Is dit een teken dat hij dan zelf vrij bal heeft, hoe zien jullie dat? De reden dat hij trouwens nu zwijgt is dat ik hem betrapte op een leugen. Ik sprak hem hierop aan en ik voelde mij voor het eerst uiterst rustig. Ik zei hem ook dat ik mij er totaal niet meer om druk ga maken en dat hij alleen maar zijn eigen ruiten in zou gooien. Nou goed, uiteindelijk wende hij het gesprek af door het over mijn dochter te gaan hebben en dat zij niet zover was gekomen zonder hem en dat ik een slechte ouder ben bla bla.

Ik glimlachte, knikte nee en zei op een hele relaxte toon: Maar weer op een koele relaxte manier. Ben erachter dat ook mijn moeder een narcist is…je zelf beschermen, er niet op in gaan en je eigen leven leiden, heeft mij geholpen tijdens mijn huwelijk. Ik denk dat ik ook met een nacist getrouwd ben.. Ik heb een vader met het syndroom van asperge en een man waar ik 17 jaar mee samen ben die narcisme heeft.

Allebei geven ze je het gevoel dat wat liefde betreft, ik niet de moeite waard bent. Geen eigenwaarde enz… Er zijn dagen dan ben ik sterk genoeg om er mee om te kunnen gaan, er zijn ook dagen dat het hopeloos voelt, en ik alleen maar denk: Een gevoel waar ik niet te lang in kan blijven hangen. Dan raap ik mij bij elkaar en dan maak ik er het beste van voor mijn kindjes en mij. Of er ooit een dag komt dat ik voor mijzelf zal kiezen, ik weet het niet.

Denk dat mijn zelfvertrouwen een te grote deuk heeft opgelopen om die stap te durven zetten. Beste Jojo, Als ik je een tip mag geven; kies voor jezelf! Dat komt niet alleen jou maar ook jouw kindjes ten goede. Ik heb onlangs, na een relatie van 16 jaar ook de stap gezet. Het is een heftig traject, een emotionele achtbaan maar uiteindelijk voel ik me bevrijd en de kindjes zijn totaal positief veranderd.

Het leven is te mooi om niet gerespecteerd en geliefd te worden. Je bent echt de moeite waard! Ik heb een narcistische moeder en een man met ass. En mijn man triggerde mij met zijn gedrag en de dingen die hij zei alsof ik niks waard was. Nu begrijp ik pas dat dat komt door mijn moeder en vader. De pijn uit mijn jeugd is bovengekomen door mijn ass man. Zorg goed voor jezelf! Ik lees een narcist vind zich zelf goed en andere mensen gestoord , lekker belangrijk wat een andere denkt Ik ben zo in mijn zelf en eigen wereld gekeerd en zo narcistisch dat ik zelfs te lui ben om over andere mensen een mening te hebben en zelfs niet eens instaat ben om over een ander iets negatiefs te denken, want als ik da wel doet moet ik al te veel aan een andere denken en daar ben ik te egoistisch voor.

Maar narcisten zijn niet tevreden genoeg en daarom kan ik al uberhoud nooit zeggen dat ik alles goed en top vind van mijzelf , en daarom om toch op rechtmatige wijze mij zelf wel goed te vinden , want ja dat willen narcisten maar al te graag, dus ben zo narcistisch dat ik het van mijzelf ook eis dat ik het verdient heb om te zeggen dat ik me zelf zo goed vind. Dus daar werk ik dan ook aan om want pas dan verdien ik het pas om me zelf de hemel in te prijzen , maar mijn narcistische ontevredenheid is te groot om mijzelf als de beste persoon van de wereld de hemel in te prijzen.

Dus vind alleen maar iets goed als daar een gegronde en onderbouwende basis voor is. Nu lees ik narcisten kunnen niet tegen kritiek , maar ik streef naar rechtmatige verdiende eigen dunk dus wil alle kritiek graag horen want dan kan ik dat gebruiken om dingen te verbeteren en kan ik daarna mij n hoge eigenwaarde rechtmatig onderbouwen.

Kijk nu zullen lezers wel zeggen waren ze allemaal maar zo zwaar en extreem egoistisch dan zou niemand daar last van hebben. Dus ik ben wel zo extreem narcistisch en in zijn eigenwereldje gekeerd dat ik dus zo in elkaar zit en zelfs te egoistich ben om mij met een ander bezig te houden en erger nog lastig te vallen laatstaan dat ik met zo weinig mensen om mij heen instaat ben een ander de schuld te geven, nee dan zou ik al weer teveel aan een andere denken en daar ben ik te egoistisch voor.

Maar mischien zijn er al lezers die die iets meer zien aan mijn verhaal, maar wie nog niks in de gaten heeft. Dan nu even concreet want ik ben geen narcist maar heb Autisme PDD nos en dat is een totaal andere sociale beperking. Want met autisme is juist de rechtvaardigheid gevoel te hoog om hetzelfde te zijn en te andere mensen te flikken als wat een narcist doet en mensen met autisme die willen geen mensen tot last zijn en kijken juist hoe ze er mee omgaan en hebben wel schuld gevoel als ze iets verkeerd gedaan hebben en die willen hun eigenwaarden eerst verdienen en die hebben het vermogen om andere gek te vinden behalve zich zelf.

Helaas komt het in de sociale communicatie wel vaker voor dat een ander iets negatiever opvat wat iemand met autisme zegt dan wat de autist bedoelt. Ik zal in zo geval dan nader uitleggen wat ik bedoelde want ja ik ben te veel in mijn zelf gekeerd om iemand met opzet te willen beledigen.

Dus dan maar liever nader uitleggen da ik he goed bedoel. Nee , want een autist wenst alleen op zo manier aan zich zelf te denken dat het niet tenkoste en over de rug van een andere gaat. Kijk net als dat nationalisme pas politiek fout is als het gepaard gaat met racisme en discriminatie.

Ik ga niet ergens heen als de kans op herhaling da he mis gaat aanwezig is op zowel social media als in he echte realive ja want ik ben te egoistisch om mijn energie te steken in een andere en dat zou ik juist dan op de meest negatieve manier doen ook als dat middels conflict situaties met andere mensen gebeurt. Het is belangrijk inderdaad voor mensen het verschil te herkennen tussen autisme en narcisme. Autisten kunnen soms ook wat moeilijker zijn om mee in contact te staan, maar mijn ervaring is dat ze wel oprecht zijn.

Dat is met een narcist absoluut niet het geval. Goed van je dat je het benoemd hier! Ik heb ook autisme en botst heel erg ik heb me wel laten onderzoeken anderhalf jaar lang omdat ik wist dat er iets met me was.

Vanaf kleins Af aan al. Of gewoon om mij op het verkeerde spoor te krijgen. Ik weet het nu ze is narcist tanx. Authis bestaat niet je heb auhisme is soms beledigd maar die echt authisme me hebben zien dat niet. Zet daar zo fout in. Maar die zich liefer wil leven en authisme. Wil onder scheiden narcisme is niet zelfde en borrelijn ook niet.

Het is steeds anders. Het is mij al vaak opgevallen dat autisme en narcisme vaak verward worden door mensen die niet gewend zijn om met narcisten en autisten om te gaan. Ik vind dat je het hier geweldig onder woorden hebt gebracht, ik had het door en moest erom lachen. Ik denk echter niet dat veel mensen jouw satirische reactie snappen. Dat is auti-humor…Slechts toegangkelijk voor een select publiek. Een autist heeft alle spulletjes geordend en netjes neergelegd.

Hij kent het verschil tussen zijn bureau en dat van zijn buurman. Zelfs al komt er een meetlint aan te pas om de beide ruimtes op gelijkwaardige wijze gescheiden te houden.

Een autist zal altijd je bureau persoonlijke ruimte respecteren, als het bij hem ook gebeurt. Een narcist kan het geen flikker schelen als zijn spullen op het bureau van zijn buurman terecht komt.

Sterker nog als er een meetlint aan te pas komt, zal de narcist het juist gebruiken om jou als persoon op te meten en niet jouw bureau. Als hij van mening is dat jij niet groot genoeg bent, dan beschouwt hij je als minderwaardig en zal allles in zijn macht doen om jou in een ondergeschikte positie te krijgen. En het ook nog eens accepteert als hij zijn spullen op jouw bureau legt. Een autist wil in harmonie leven met zijn omgeving en is al blij met zijn eigen kleine bijdrage als hij zelf mag bepalen wat dat is.

Hij is het meest gelukkig in zijn eigen wereldje. Een narcist wil altijd de boventoon kunnen voeren. En is het meest gelukkig als hij zijn hele omgeving als zijn wereldje kan beschouwen. Vanaf regel 1 van je reactie herkende ik autisme.

Persoonlijk ken ik een tweeling en beide zijn autistisch, en heb ik omgang mee. Wat dat betreft ervaar ik geen beperking, behalve mijn eigen, en vind ik het een gave. Ook heb ik relaties van dichtbij meegemaakt van narcisten met autisten. Wederom hetzelfde; narcisme als beperking en autisme als een gave. Autisme zal een gemiddelde eigenschap worden van een nieuwe generatie in de nabije toekomst gezien de genetische ontwikkeling. Geen mening maar een feit!

Ik herken wat je zegt, ook in heb oa pdd-nos. Had een zogenaamde vriend met een enorm narsistisch karakter. Alles wat ik kan zeggen op jouw verhaal is dat Narcissen toxic zijn en dat is pdd-nos op zichzelf niet. Aan een ieder hierboven: Weggegooide tijd van je leven haal je nooit meer in. Dagelijkse dosis gif wordt nooit gezond. Ik ben blij dat ik niet alleen ben. Ik ben bang dat ik mijn kinderen verlies , want die kiezen steeds door manipulaties de kant van mijn echtgenoot.

En omdat het nog niet erg genoeg is neemt ze nog een jongen binnen met zware autisme die enkel rond haar rond draait. Die ze behandelend als een straathond die regelmatig buiten moet slapen. Bij elke aanval van haar tegenover mij staat die jongen als een waakhond naast haar. Ik probeer en voorlopig lukt het mij om kalm te blijven maar is het heel moeilijk.

Dat is ook moeilijk. Deze mensen zijn meesters in het veroorzaken van strijd en afscheiding. Deze mensen willen geen vrede en ook geen goedmaken. Het enige wat helpt is bij jezelf blijven, je eigen gemoedsrust cultiveren en je voeden met zaken die je energie geven en vreugde.

Je kan je kinderen niet helpen met kiezen, ze moeten zelf leren wat ze willen kiezen en waarom, door schade en schande. Misschien niet nu, maar op een dag gaan ze inzien.

Zo niet, dan kan je alleen maar beste voor ze hopen en er beter ook maar niet teveel mee omgaan, hoe pijnlijk dat ook kan zijn. Het is echt belangrijk dat op alle vlakken goed voor jezelf zorgt, want zeker als je moet blijven omgaan met deze partner om wille van de kinderen, neigt het aan je te gaan vreten.

Daarom moet je steeds bij jezelf blijven en jezelf alle goeds geven wat er is zodat je sterk kan blijven. Ik ben een jongedame van 25 jaar. Ik leerde 7 jaar geleden mijn inmiddels ex kennen. Hij had een hele charmante persoonlijkheid.

En hij was zeer geintresseerd in hoe ik me voelde. Hij toonde vaak zijn kwetsbaren kanten. Ik had het gevoel dat hij mij een kijkje in zijn ziel liet nemen. Ik was zelf toen 18 jaar en dat stukje kwetsbaarheid raakte me. Ik vond het erg om hem zo te zien lijden en wilde hem helpen te helen.

Al snel gingen er dingen mis, hij liet weinig horen en hij gaf mij overal de schuld van. Ik trok me dit zeer persoonlijk aan en werd onzeker. De relatie liep stuk. Ik voelde me schuldig en had het gevoel dat het door mij kwam. Ik ben verder gegaan met leven, andere relaties gehad, maar ik bleef altijd aan hem denken. Na jaren zocht hij weer contact.

Ik was zo blij want ik kon nu eindelijk laten zien dat ik veranderd was en ik wilde weer volledig voor hem gaan. Dat is nu ongeveer 1 jaar geleden. De eerst maand was geweldig en ik had hem eindelijk weer terug in me leven. In die periode begon hij veel kritiek op me te leveren. Ik hoorde soms 1 of 2 dagen niets van hem en als ik dan aangaf dat ik er moeite mee had dan werd er gezegd dat ik een kleinkind ben die teveel aandacht nodig heeft.

Net als 7 jaar geleden betrok ik dit weer op mezelf. Ik ben in die periode daarna afgelopen jaar een stuk zelfverzekerder geworden. Begin dit jaar kwam hij weer terug in me leven en ik ben weer opnieuw met hem in zee gegaan.

Naast dat ik zelfverzekerder ben geworden volg ik ook een sociale opleiding waarin ik veel leer over gedrag. En de afgelopen 8 maanden ben ik in gaan zien dat dingen niet klopte. Ik deed zo mijn best maar nooit was het goed genoeg.

Toen mijn oma overleed was hij er niet voor me. En dat waren allemaal signalen van hoe kan dit? Hoe kan het zo zijn dat je eigen partner er niet voor je is?

Soms lag ik huilend in me bed en dat trooste hij me niet en kreeg ik dit horen dat zijn problemen erger waren dan de mijne.

Stap voor stap ben ik dingen op gaan zoeken op internet en ben ik tot het besef gekomen dat ik te maken heb met een narcist. In het artikel staat het volgende geschreven: Doordat ik dit allemaal in ben gaan zien ben ik immuun geworden voor zijn gedrag en ben ik zijn ware persoon gaan zien.

Ik heb geprobeerd om hier mee te leven maar het lukt niet omdat ik zelf dan chronisch aandacht tekort kom. En daarnaast ben ik niet in staat om de hele relatie in mijn eentje te dragen. Met als gevolg dat ik de knoop nu echt door heb gehakt. Ik ben iemand die gelooft in het goede van de mens, maar ik ben ook gaan inzien dat een narcist niet in verbinding staat met zichzelf, met zijn ziel.

En dat zo iemand eigenlijk gewoon een gevaar is voor je hele zelfbeeld en eigenwaarde. Ik ben dankbaar dat ik tot deze ontdekking ben gekomen. Ik ben in gaan zien dat ik hem niet kan helpen, hoe graag ik het ook zou willen. Het lukt niet omdat hij niet in verbinding staat met zijn ziel.

En daarom koster ik ook geen wrok jegens hem. De meeste narcisten zijn simpelweg niet bewust van wat ze doen omdat hun leven simpelweg alleen om hun draait. Voor alle mensen die wrok dragen naar narcisten wil ik meegeven probeer je in te plaatsen in hun want daardoor kan je gaan begrijpen dat het een stoornis is.

Ze doen het niet express, ze zijn zich er zelf vaak niet bewust van. Hier een verhaal vanaf de andere kant. Met andere woorden ik weet dat ik ernstige narcistische trekken heb. Kan zelf de niet aangeven hoe sterk ik het heb omdat ik me niet herken in het volledig ongevoelig zijn voor anderen.

Wel ben ik mede door deze slechte eigenschap heel veel kwijt geraakt heel veel en wordt ik elke dag met tranen wakker en ga met tranen en gebroken hart naar bed. Het klopt dat ik altijd de controle macht emotioneel dan wel praktisch uitoefende en daardoor heel ongevoelig over kwam.

Ik zie heel veel overeenstemmingen in de bovenstaande verhalen en ja, ik heb het leven van zeker twee relaties kapot gemaakt. Dat is een van de redenen die mijn hart doen tekeer gaan.

Ik kwam uiteindelijk in een situatie van jullie. Alles geven, alles doen om de ander tevreden te stellen, haar niet kwijt te raken maar, als een narcist zijn gelijke tegen komt gaat het helemaal mis. Ik kwam in een narcistische crisis. Ook naar oudere relaties.

Hierbij alles verloren wat ik nog enigszins had. Dit is nu bijna drie maanden geleden en ik ben gemakshalve drie weken naar Canada gegaan om tot mezelf te komen.

Inmiddels weer terug en nee….. Ik ben hier niet meer thuis. Van een manipulatief, sterk, minder gevoelig iemand naar een zwak, emotioneel wrak veranderd die zich nergens meer thuis voelt. Om het dan heel eerlijk te anoniem te zeggen, ik wil niet meer leven….

Wauw, wat een verhaal. Ik ben trots op je dat je het bent ingaan zien. Is het misschien mogelijk dat ik met je in contact kom? Ik zou graag met je willen praten. Voor mij is het een bevrijdend gevoel om te weten dat het niet aan mij ligt maar dat neemt niet weg dat ik mijn ex het geluk van de wereld gun en hoop dat hij zelf ook ooit gaat inzien wat er speeltZ. Je schrijft een herkenbaar verhaal over hoe het is om met narcistische partner te leven.

Het is een troost te weten dat anderen hetzelfde kunnen ervaren , terwijl je je anders afvraagt: Hoeveel ik ook lees over narcisme , het blijft voor mij iets onbegrijpelijks. Met name hun gevoelsstoornis.

Als ik het goed lees heb jij geen kinderen van deze partner , en daar kun je gerust opgelucht over zijn. Je hoeft hem als je niet wil nooit meer te zien. Het eerste wat door me heen ging toen ik zwanger was van mijn vriend was paniek ,… oh mijn god dacht ik , nu kan ik nooit meer totaal loskomen van hem. Ik heb al vrij gauw gevoeld dat deze man destructief was , ongrijpbaar , een soort vrijgezel die ergens op de achtergrond een relatie wil. Maar nog meer dan dat was hij fantastisch , warm en verzorgend.

Nu zijn we 20 jr samen en hebben 2 kinderen gekregen. Zolang hij geen overspel pleegt of lichamelijk geweld vertoond ga ik nooit weg. Dat kan ik niet ,…om wat we hadden en de nog zeldzame momenten van verbondenheid.

Maar het verbaast me wel hoeveel ik pik van hem. Zijn woedeaanvallen om niks , en vooral het aandacht tekort. Soms baal ik van mezelf hoe ik steeds een stap verder ga om alles op zijn manier te doen.

Je eigenwaarde gaat eraan als je je steeds aanpast aan een ander. Je schrijft dat een narcist er niks aan kan doen , … en dat vraag ik me steeds af? Want voor buitenstaanders is hij wel die joviale man. Ik ben 15 jaar samen met mijn partner en we hebben 3 jonge kinderen.

We hebben al jaren een moeizame relatie waarin ik al heel veel aan mezelf heb gewerkt, in het begin voor hem maar nu al veel langer voor mezelf. Ik denk dat ik nu pas in ga zien dat hij misschien… een narcist is en ik zou hierover graag in contact komen met jou om het een en ander te bespreken. Alvast bedankt, warme groeten Marleen. Narcisten kunnen in therapie, hij kan er dus zeker wel wat aan doen afgezien van de vraag of het ook werkelijk zal slagen.

Maar het gaat niet om de vraag of hij iets aan zijn gedrag kan veranderen, maar om het effect ervan op jou. Zijn gedrag heeft een destructieve uitwerking op jou en dat is het probleem. Ze weten precies hoe ze anderen moeten bespelen. Ze laten je in een onechte wereld leven wat je door alle manipulaties niet eens meer beseft. Ik hoop voor je dat je jezelf weet te redden hieruit, want zo te lezen ga je er kapot aan maar lijk je nog in de ontkenningsfase te zitten. Die fase maken we als omstanders van narcisten helaas allemaal door.

Probeer je op de feiten te baseren, zoals de woedeaanvallen enz. Dat is een van de knelpunten: Als je maar lang genoeg nadenkt, vind je altijd wel een excuus. Maar niemand heeft een geldig excuus om een ander zo kapot te maken. Jij hoeft dat van niemand te pikken omdat jij veel meer waard bent dan hij je doet denken. Natuurlijk breekt hij je eigenwaarde af, want zo kan hij je makkelijker bespelen. Hij zorgt ervoor dat jij jezelf waardeloos voelt, wat niet betekent dat je dat ook bent.

Ik wens je veel sterkte toe! Hoi, Het raakt me wat je schrijft. Narcisme is eigenliefde en iedereen heeft het in bepaalde mate nodig om te overleven. Het is lastig omdat het verkapte angst is. Behoefte aan controle en angst tekort te komen. Het klinkt of je nu door een crisis gaat. Dat is heel goed nieuws. Patronen breken open en er ontstaat chaos.

De natuur zal er een nieuwe balans in maken. Volgens sommige spirituele leraren, degenene die spiritualiteit zien als het steeds beter leren kennen van jezelf, ga je je hele leven door crisissen heen om te ontdekken wie je niet bent. Alles wat je van je fictieve zelf onder ogen komt wat je niet bent laat je los.

Dat gaat samen met rouw, om wat er was of niet was. Dan blijft over wat je bent. Dat kan vele jaren duren. Je wordt steeds bewuster. Een echte narcist, zoals ik het begrijp, heeft geen geweten. Als je huilt, heb je verbinding met je hart en met je geweten. Dat is een hele waardevolle stap, hoe pijnlijk ook. Pijn is groei en door het te omarmen zal er vanzelf iets nieuws zichtbaar worden.

Verbonden met de aarde, ben je creativiteit, heb je vertrouwen, handel je eenvoudig en betrouwbaar, spreek je woorden met compassie, denk je vanuit nondualiteit en ervaar je innerlijke vrede. Dat wens ik je van harte.

Beste Florian, Ik las je verhaal en moest gelijk denken aan mijn ex vriend die ook helaas een narcist is. Hij was heel erg ziek en ik smeekte dagelijks aan GOD dat hij i. Ik heb voor hem kaarsjes aangezet om hem te redden… Door deze slechte eigenschaap is hij ook heel veel kwijt geraakt heel veel maar hij ging toch door en door…hij heeft ook geen contact met zijn dochter… hij heeft ook paar relaties kapot gemaakt… Ondanks dat ik van hem zo veel hield, ondanks dat ik aan hem zo veel liefde heb gegeven heeft hij stiekem een mes in mijn hart gestoken, hij beseft zelfs niet eens wat hij aan mij heeft gedaan, hij heeft mij geestelijk vermoord ….

Men zegt dat de narcisten nergens spijt hebben , ze zijn moordenaars…. Zo herkenbaar voor mij. Mijn vader heeft namelijk alle karaktertrekken van een narcistisch persoon. Onze jeugd en gezinssituatie thuis was dan ook een hel en dat is dan nog maar licht uitgedrukt ik praat hier over een periode van 30jaar. Alles moest volgens zijn regels, wetten en richtlijnen. En als iemand daar anders overdacht of überhaupt durfde te spreken wist hij het zo te manipuleren dat het toch echt jouw probleem was en zeker niet die van hem.

Want voor de buitenwereld is het een geweldig persoon, iemand die altijd voor een ander klaar staat. Maar personen die inderdaad dicht bij hem staan worden in ons geval vaak emotioneel vernederd. Mensen vragen zicht vaak af waar onze moeder was.

Die zat gevangen tussen emoties en vernederingen tot op het bot. Zo gemanipuleerd dat ze zelfs haar eigenwaarden is verloren, iets wat ze nu langzamerhand met professionele hulp weer terugkrijgt. Daarnaast heb ik alleen maar lof over mijn moeder, ondanks de hel waarin wij leefde heeft onze moeder alleen maar vreugde voor ons gebracht.

Zoals in het artikel dan ook wordt beschreven heb ik de 30 jaar niets anders gedaan dan omgaan met een narcist. Je verwaarloost alleen je zelf. Ze weten je emotioneel zo manipuleren dat het jouw probleem is. De beste keuze die ik van mijn leven heb gemaakt was in net voor mijn 30ste verjaardag. Het voorgoed afscheid nemen van hem. Die bewuste dag heb ik duidelijk aangegeven dat ik genoeg heb van zijn gemanipuleerde gedrag, vernederingen en leugens en dat ik nu eindelijk voor mijn eigen geluk, mijn eigen IK kies.

En dat hij niet past in mijn plaatje van geluk. Sindsdien was het spel voor hem gespeeld en heb ik nooit meer iets van hem vernomen.

Ben ik haatdragend en sta ik niet openen voor andere, of vergeving. Nee dat zeker niet. Deze vraag stel ik me zelf regelmatig, alleen de kant van weegschaal met de ellende uit mijn jeugd, die door hem is veroorzaakt, staat zo hoog. En deze keuze is niet altijd even makkelijk. Maar mijn eigen geluk en inmiddels dat van ons eigen gezin staat voorop.

En daar is geen plek voor met iemand met een narcistische persoonlijkheid. Geloof me als je er diep in zit en je geen uitweg weet isnje leven een hel. Zelfs werken en overwerkem voelt als een bevrijding. Het enige fijne moment van de dag is het slapen gaan. Constant die strijd constant ee schuld ergens vsn krijgen.

Maar het ergste is het niet ontvangen van liefde begrip een klein beetje aandacht voor jou als mens. Dit heeft mij hard gemaakt en ervoor gezorgt dat ik met een ander oog naar het vrouwelijk wezen kijk. Ik zie ze allemaal als manipulerende wezens die alles doen om iets gedaan te krijge. Ik ben het echt moe. Hallo Adrie, Je zegt dat je twee relaties heb gehad met een narcistische vrouw …. Mensen met narcisme zorgen ervoor dat de mensen om hen heen totaal verward raken. Je probeert namelijk te begrijpen wat er gebeurt en gaat er over malen.

Je wordt tot de eeuwige vertwijfeling veroordeeld. Ik hoop voor jou dat dit medelijden sarcasme is en je bedoeld niet ECHT…. Ik heb 16 jaar geleden mijn huwelijk verbroken, ik had al na 15 jaar huwelijk gezien wat het met me deed, maar gewacht tot onze zoon op eigen benen stond, in die 10 jaar al alle fases doorlopen en na de scheiding ben ik zelf los gegaan in goede zin, gedaan wat ik al die jaren ontbeerd had, goed voor mezelf gezorgd en de dingen gedaan die ik zelf leuk vond, zonder kritiek te krijgen op elke stap die nam.

Mijn moeder is nu 93…inzien hoe ik met haar om moest gaan was bijna nog een zwaardere klus, ook daar heb ik nu een modus in gevonden en grenzen voor mezelf gesteld, dit kwam ook mede door het verpleegtehuis, waarvan de verzorging vast liep op haar gedrag en een psycholoog ingeschakeld heeft, wat mij bevestigde. Arme vader die 45 jaar huwelijk heeft volgehouden. Je ziet alles kan weer goedkomen, als je aan jezelf werkt echter heeft het veel tijd nodig om je eigenwaarde terug te vinden, maar het kan wel.

Intussen vergeef ik, want zelf kan ik niemand veranderen, alleen jezelf en zorgen dat je zelf niet verbitterd raakt of kei hard wordt. Zorg voor lieve mensen om je heen, dat geluk heb ik altijd wel gehad, misschien bijna zeker daardoor ben ik geworden wie ik nu ben, met veel levenslessen en zonder rancune, ben nu 66 jaar.

Ik zou graag jouw reactie of die van anderen willen. Ik zit zo in dubio wat ik nu moet. Mijn zoontje die al uit zichzelf zegt dat hij wil scheiden en met mama in een ander huis wil wonen!!

Nu ik het opschrijf, realiseer ik me des te meer hoe ziek ons gezin is geworden. Mijn vriend en vader van ons kind vertoont ook zeer narcistische trekken. Zo ben ik laatst van de trap gevallen en maakte een rotsmak op mijn bil. Ik kermde van de pijn, hij komt naar me toe en het enige dat hij geirriteerd kon zeggen is; hoe had je dat nou weer??

Mijn bil is inmiddels al kleuren van de regenboog aan het krijgen, maar reken maar niet dat hij vraagt hoe het met me gaat. En hij wil overal ruzie over maken. Hoe vaak heb ik al gewezen op zijn manier van communiceren, elke keer verdraait hij het onderwerp en begint over iets anders. Dat heb ik hem ook gezegd, dat zijn excuses mij niks meer waard zijn, want hij wordt de volgende keer weer boos om niks. Soms zoekt hij zo ver, dat het achterlijke vormen aanneemt!

Zo werd hij eens boos op mijn neef en mij omdat we gezellig zaten te praten en betichtte ons van verliefdheid!?!? Ik ben inmiddels op een punt dat ik wegwil, maar zit met het volgende. Ik wil niet dat mijn zoontje de dupe wordt van zijn gedrag als we uit elkaar zijn. Nu ben ik er nog bij, zou het ook erg vinden als mijn kind geestelijk wordt uitgezogen. Hierbij speelt ook dat mijn vriend wel een hele lieve vader is, echt gek met zijn kind.

Dat maakt het voor mij ook moeilijk om een besluit te nemen. Mocht ik weg gaan, dan heb ik geen geld, alles wat ik verdien, daar heeft hij wel een doel voor. Dus dat wordt stiekem sparen.. Ik ben wel zo slim geweest om mezelf 2 jaar geleden in te schrijven bij dr woningcoöperatie ivm de wachtlijst.

Ik zit zo in dubio…. Juist ik heb ook hele lange tijd medelijden gehad en ruim drie jaar achter hem aangelopen om hem aan te sporen om hulp te zoeken want ach hij verdiende toch ook geluk.

Nu bijna vier jaar verder merk ik dat hij steeds gerafineerder wordt en nog makkelijker zich afsluit. Hij wordt steeds harder. Het is geen leven je hebt de hele dag strijd ochtend middag avond het maakt niet uit. Mijn n kan het dagen vol houden om geen aandacht te geven en naar boven te gaan en dan na dagen ineens is er niets meer aan de hand.

Maar als ik dan aangeef he maar vriend zo werkt dat niet dan is hij weer beledigd en komen de verwijten en gaat hij tieren. Kortom de reden dat ik nu overtuigt ben dat hij wel zeker weet wat hij doet is dat hij bij andere nog steeds het spel speelt van lieve man. Ik heb ook in zon relatie gezeten geestelijk ben ik gebroken zulke mensen moeten ze verplicht opnemen dit meen ik echt.

Alles wat er over narcisme en bazen is geschreven klopt exact. Toen ik deze man door had lezen van diverse boeken ben ik hem gaan zien als een kleuter in een volwassen gedaante. Deze man is echt een ramp maar weet het goed te verbloemen voor de buitenwereld.

Als je hem tegen spreekt gaat hij je daarna negeren of enkel via emails communiceren en zie ik hem weken niet of nauwelijks. Vergeet alles wat met goed samen werken te maken, maar hij ziet zich als het voorbeeld van samen werken. Het zijn ook monsters omdat ze geen gevoel hebben voor diegene die dat wel hebben. Ik leef nu nog met een narcistische man en met een narcistishe vader.

Wat voor impact dat heeft!! Gelukkig zie ik dit nu. Medelijden is een normale reactie als je empathisch bent. Geloof me, een narcist heeft nooit medelijden. Dan kun je vast wel nagaan wat dat betekent als je partner of kind of ouder bent van een narcist. Die gaat over lijken. En speelt tegenover anderen dat hij empathisch is. Ja, het is lastig, want je denkt ze snel en eenvoudig aan te kunnen wijzen. Maar helaas zijn het uitermate goede toneelspelers. Ja ik kan me voorstellen dat je het ongeloofwaardig kan vinden.

Het is ook gewoon niet prettig ook om te veronderstellen dat er iemand zo doortrapt kan zijn voor anderen. Precies daarom zal je het niet doen. Je kan het niet geloven gewoon, dus je kijkt weg en vraagt je af welke kant van het verhaal van de narcist moet zijn en wat je daaraan kan doen. Een volstrekt normale reactie!

In principe ook nodig om zoveel vertrouwen te hebben in je medemens, zonder dat is er namelijk geen leven. En dat is ook wat de narcist weet.

Omdat je touw probeert te maken van al die losse fratsen van ze. Er valt geen snars van te snappen ook. Zodra je daar mee ophoud en ze leert zien voor wat ze zijn.. Geen demon meer voor mij. Het probleem is wel dat ze dit meteen zullen uitbuiten zodra ze door hebben dat je daar gevoelig voor bent.

In zijn diepste dieptepunt kan ik wel degelijk meevoelen met de narcist. Het mag alleen geen consequenties hebben dat ik mee voel. Ik ben blij voor je dat het voor jou een ongeloofwaardig verhaal is en ik hoop van harte dat het zo zal blijven voor jou en iedereen die je kent.

En dan heb jij medelijden met ze? Je weet niet wat je zegt! Joy, schrijf je dit nu richting mij? Het spijt me overigens voor je dat je geen vrienden hebt en geen leven behalve de narcist. Ben je onlangs erachter gekomen dat je samen leeft met een narcist? Of ben je daar al langer van op de hoogte? Uit jou reactie merk ik dat jij niet weet wat het in houd. De narsist doet heel aardig en vriendelijk zolang je met hem mee gaat. Het machtspel wat ze spelen dat vinden ze geweldig maar ze hebben geen gevoel Hoe de ander zich voelt dat intresseert ze totaal niet zolang de narsist zich maar goed voelt is het prima.

Onze zoon mishandelt zijn vrouw dat heb ik ook van haar rtl Ze heeft totaal niks te vertellen en is bang voor hem. In n het verleden heeft hij zoveel geflikt dat wil jij niet weten ….

Zo zielig zijn ze niet hoor geloof mij maar. Als jij ouders een kleinkind af neemt omdat wij zijn vrouw steunde en niet hem dan ben je voor mij niet helemaal goed bij je hoofd. Zijn vrouw zei altijd tegen mij dat hij Hulp nodig heeft om de dingen die hij haar aan doet.

Navigatiemenu