Imperial Cleaning

Het lukt me maar niet om hem te vergeten...

Daarentegen houd ik niet altijd van zijn manier van handelen, van praten,..

2. Ze heeft al een relatie en zoekt geen extraatjes

Meer Sexdating

Download nu gratis het e-book en voorkom blunders tijdens een eerste date! Vul hieronder je e-mailadres in om het e-book gratis te ontvangen! Zo zal je er verlegen mensen tegenkomen of mensen met een psychische handicap.

Via de website heb je de mogelijkheid om een oproep te plaatsen, waarin je kunt vermelden waar je naar op zoek bent. Daarnaast kun je deelnemen aan diverse forums, waar over interessante onderwerpen gesproken wordt.

Zeddnet is een datingsite voor Nederlandse en Vlaamse bezoekers. Lees hierboven meer informatie over Zeddnet. Hallo allemaal, Ik zal eerst mijzelf voorstellen. Mijn naam is Yilmaz en ik ben een man van 37 jaar. Ik heb een fantasie wat ik graag met jullie wil delen. Ik heb een enorme zwakte voor goed verzorgde zakelijk en vrouwelijk kleding dragende dames. Vooral panty's met hoog gehakte pumps en laarzen doet mijn hart sneller kloppen.

Het verhaal is mijn fantasie die ik graag in werkelijkheid zie u Mijn sex fantasie met een getrouwde Hollandse stel - We zijn al jaren fan van buitensex maar daar was het al lang niet meer van gekomen. Koningsdag moest daar maar eens verandering in komen hadden we besloten. We moesten naar Rotterdam en de terugweg zou zich daar uitstekend voor lenen. Dat plan maakte ons al geil. Heel lang geleden hadden we onderweg strippoker in de auto gedaan en dat ging vrij simpel, je nam een cijfer en een letter Strippoker op de snelweg - Een date met een stel 45 jr.

Daar zaten we dan samen onder een deken te genieten van ons kampvuur en de door mijzelf gevangen tamme regenboogforellen. We keken naar een geweldige sterrenhemel en werden verlicht door een volle maan meer romantiek kan een mens zich niet wensen.

Beetje ongemakkelijk voelde het wel toen haar hand plots mijn bovenbeen beroerde , maar gelukkig bleef het bij af en toe een aanraking maar kon i Interview met een vrouwelijke sexchat bezoeker - Ik ben reeds 36 jaar gehuwd, met een lieve man, maar op gebied van seks was er echt niets meer te beleven.

Ik deed mijn verhaal aan mijn vriendin die hetzelfde meemaakt op het ogenblik, ze gaf me de raad me in te schrijven op een dating date of wat te chatten op een seks site. Thuisgekomen klikte ik mijn PC aan en begon te zoeken tot ik een chatportaal vond, na nog geen minuut kreeg ik ree Eind goed al goed, maar laat ik me eerst even voorstellen. Ik ben Joke 42 jaar en getrouwd met Gerard, we hebben een tweeling van 18 jaar die op de universiteit zitten en op kamers wonen.

Ik heb een hartsvriendin, Katja, die ik elke donderdag ontmoet, onze vrouwendag, we gaan dan meestal ergens naar toe, winkelen of andere vrouwen dingen doen.

Verder heb ik een minnaar, Adriaan, die ik o Eind goed al goed - Ik zei al dat er samen uitkomen alleen kan wanneer beiden zich inleven in de ander.

Daar hoort beslist ook bij dat jij met anderen praat als praten met je partner niet voldoende is. Wanneer je zegt dat je het echt nodig hebt dat je kunt praten, en dat hij niet met allerlei oplossingen komt, maar simpelweg luistert, heb je grote kans dat hij dat zal doen. En als dat niet goed lukt kun je ook proberen dingen op te schrijven, en die laten lezen, en er dan daarna in alle rust over praten.

Het komt er alleen op een andere manier uit dan je gewend bent. En doordat hij merkt dat hoe hij reageert niet helpt, raakt hij in paniek en wordt boos.

Wees vooral heel duidelijk in wat je nodig hebt, vraag dat gewoon, en ik denk dat dat al heel veel gaat schelen! Heel veel sterkte gewenst! Inmiddels heb ik sinds mijn diagnose, en dus eindelijk inzicht in wie ik werkelijk ben, en kan ik eindelijk gericht de communicatieve misverstanden te lijf, en na heel veel gelezen Delfos, Attwood, Silberman etc. Als je dat je leven lang hoort, ga je dat geloven, ook al is het allemaal nonsens. Dat maakt op een andere manier eenzaam.

Iedereen kijkt tegen je op, maar je houd niemand over die nog echt met je praten, omdat je die allemaal verbaal in de hoek hebt gemept. Dat was immers de enige manier waarop ik mijn eigen gebrek aan zelfvertrouwen kon maskeren, gewoon de anderen in de hoek lullen, dan hoefde je niet over jezelf na te denken.

En dat zie je helaas bij veel jongens en soms toch ook meisjes als primair verdedigingsmechanisme. Helaas is bovenstaande ook heel erg waar, maar ook een Autist kan leren dat je een ander die het niet trekt, een beetje te ondersteunen, het gaat niet vanzelf, en het is keihard werken om al die nauwelijks zichtbare signaaltjes die je wel ziet, te leren interpreteren als uitinkjes van onderdrukte emoties….

Ik werk nu alweer een paar jaar met allerhande karakters in het Autisme Spectrum, en het is verbazingwekkend hoe die mensen zich beginnen te ontwikkelen als ze niet langer geloven in de onzin die zogenaamde experts op Autisten plakken zoals: Niet dat dat het allemaal gelijk makkelijker maakt, want bij sommigen duurde het meer dan een jaar voor ze hun gebutste zelfvertrouwen uit wisten te deuken. Er werden door zorginstanties allerhande moeilijke gevallen naar Autogether doorverwezen, en ik zorgde eigenlijk alleen voor een uitdagende maar veilige omgeving, waar ze buitengewoon zichzelf mochten zijn….

EN wat je je niet beseft, en waar ik ook nooit bij stilgestaan had, maar veel psychologen die ik inmiddels gesproken hebben staan er verbaasd van dat onze relatie, het motorongeluk van Syl heeft overleefd, want de meeste partners laten de ander in de steek als er zo een schokkende levensgebeurtenis plaatsvind als een langdurige ziekte, ernstig ongeluk, of overlijden van een familielid. Kortom dat hij je niet verlaten heeft toen het echt moeilijk werd, terwijl hij niet eens goed begrepen zal hebben wat een wervelstorm aan emoties er in jouw raasde, is denk ik van grote waarde, veel mannen verlaten hun vrouw als die Emotioneel aangeslagen raakt….

Allereerst ben ik met mijn partner gaan praten hierover en hij staat er zeker open voor om te kijken op welke manier hij met mij samen kan kijken naar een betere communicatie zodat we het patroon waar ook in ben gekomen kunnen doorbreken. Ik leer mijn grenzen aangeven en te kijken naar wat ik nodig heb ook. Ik zorg te graag. Hij heeft mij wel verlaten hoor destijds.

Eerst emotioneel door op zolder te zitten en daarna fysiek. Ik leerde iemand kennen waarmee ik wel kon praten en uiteindelijk zijn wij 6 maanden uit elkaar gegaan hierdoor.

Dus het was een hele moeilijke reis. Zoiets laat littekens achter maar laat ook dingen zien. Inmiddels zoveel jaar later heeft dat een plekje en hebben wij 2 dochters samen. Het blijft een uitdaging maar door te gaan lezen hierover en te praten met mensen leer je ook dingen. Zo heb ik dus ook heel duidelijk aangegeven dat ik dus echt niet meer met ruzie wil gaan slapen.

Dat dat mij teveel pijn doet en dat ik niet bij alles wil horen; ja maar jij doet dit ook of dit dat of dit, zodat alles een discussie wordt. Dat stuk van anderen onder de tafel lullen dat is dus heel herkenbaar. Dat win je nooit. Dit zijn denk ik voor mij de twee belangrijke dingen die voor mij echt anders moeten. Dat kost zoveel energie. Ik vind het fijn dat hij zegt; ik ga hier naar kijken want ik merk bepaalde dingen ook. Ik denk dat je dan al een goede stap hebt genomen samen.

Ik blijf hier lezen en van jullie leren en nogmaals dank. Nee, ik denk dat dat voor alle relaties geldt, niemand zal al jouw behoeften kunnen vervullen. Dat had ik al vroeg in mijn relatie ontdekt. Maar waar ik dan wel weer tegenaan loop, is dat het leven met een Aspergerpartner wel veel frustraties oplevert en dat ik soms even mijn spanning moet lozen bij een ander, waar ik me dan weer heel onloyaal bij voel.

Met veel dingen heb ik goed leren omgaan en ook emotioneel is er wel uitwisseling, maar dat gaat nooit makkelijk, vanzelfsprekend, dat heeft een lange opbouwtijd nodig en plotseling is er dan iets wat in mijn partners ogen nu even acuut voorgaat. Ik heb regelmatig het gevoel dat ik onder controle gehouden moet worden en dat er een fikse aanslag op mijn autonomie wordt gedaan.

Plus dat veel dingen die in mijn partners hoofd opkomen regelrechte dwangmatigheden worden als ik maar de minste schijn van weerwoord voel niet eens -geef dat maakt dat ik wel heel vaak voor mezelf moet opkomen. Plus dat het nooit haar schuld is, maar altijd de mijne. Een heel typerend probleem bij Aspergers vind ik ook de prikkelgevoeligheid, moe uit het werk komen en dat vertalen in boos worden, ruzie.

Dat maakt dat ik al alert ben op hoe de fiets in het fietsenschuurtje geparkeerd word en dan besluit om me maar even terug te trekken. Heus, ik geloof nog steeds in mijn partner, een lief mens, maar wel met behoorlijk moeilijk gedrag. Te verklaren uit Asperger. Tja, ook daarin heeft mijn partner minder talent dan ik.

Dus ja, ik vind ook wel dat partners van met recht af en toe even mogen klagen. Die prikkelgevoeligheid, dat kan ze ook zelf in kaart gaan brengen: En hoe kan ik er voor zorgen dat het goed blijft gaan? Wat kan ik doen bij de eerste signalen? Dat is een manier waarop zij verantwoordelijkheid kan gaan nemen. Want door even te klagen of te spuien krijg je weer moed om verder te gaan!

Ik heb asperger, maar ik kan je vertellen dat je juist niet altijd begrip op moet brengen. Want dan worden het net verwende kinderen… Jij moet voor je zelf opkomen. Al heb je jouw partner autisme dan is er ook nog steeds ziiets als gezond verstand. Kijk het leven is te kort, om aan ruzie te verspillen, om jij hebt recht voor jezelf op te komen.

Sorry maar ik kan daar kwaad om worden dat verschuilen achter je autisme en ook mijn vrouw mist wel eens liefde van mijn kant… Daar praten wij dan over, wat ze mist, en dan probeer ik dat haar te geven. Kinderen verliezen is voor iedereen verschrikkelijk ook zonder autisme heel veel sterkte!

Je hebt gelijk want het is anders giga op eieren lopen voor de persoon die Asperger heeft. En soms heb ik wel eens het gevoel dat het onbewust wordt gebruikt. Ik ben nu 49 en nu ben ik aan het kijken naar wat wil ik?

Het voelt best onloyaal zoals Mireille schrijft. Ik denk dat dat komt omdat het met een emotioneel stuk te maken heeft. Dat het juist op dit vlak ook zit. Dat is een dun draadje van; als ik dat wel bij een ander tegenkom hoe ga ik dan reageren en wat blijft er dan van mijn relatie over, ik denk dat veel vrouwen daarom maar in het bestaande blijven omdat het juist op dit vlak zit.

Ik heb ervaren dat het ook angstig is als je ineens een goede vriend hebt waar je wel over dingen mee kunt praten bijv. Terwijl het ook gewoon heel fijn is. Je hebt gelijk dat je ook aan je eigen behoefte moet denken want het leven gaat te snel en soms is de druk van de regie over die alles best behoorlijk. Het is inderdaad blijven praten. Hi Sylvia, Mijn partner met Asperger heeft nu na bijna 1,5 jaar relatie aangegeven een time-out nodig te hebben.

We houden erg van elkaar. Hij heeft een vol leven: We hebben nu afgesproken even alle patronen los te laten mbt bij elkaar zijn en app-contact elke morgen en avond. Ik vind het moeilijk om nu de balans te vinden tussen contact en geen contact.

Ik weet dat ik het niet persoonlijk moet oppakken maar als hij op een appje om een afspraak voor morgen te maken om een hapje te eten antwoord met: Ookal weet ik wel dat er NU staat en dat dat dus volgende week anders kan zijn. Of dit zo door kan gaan en hoe we dan vorm kunnen geven aan de relatie weet ik niet. Hoeveel ruimte heeft hij nodig en hoeveel LAT moet het dan zijn? Hoi Fenna, Dat lijkt me heel erg moeilijk! Als hij Asperger is zal hij als geen ander kunnen begrijpen dat je duidelijkheid nodig hebt.

Ook is mij en jou misschien? Ik zou vragen om vaste afspraken, en van daar uit verder werken. Hi Sylvia, een aanvulling: Daarom ben ik ook zo geschrokkern wat heb ik niet gezien etc Hij zit vol met van gedoe van van alles: Daarnaast was hij al een maand of 4 niet echt fit.

Het is begrijpelijk dat hij een time-out wil, in dat geval, maar het is altijd beter om zoiets niet voor hem in te vullen maar er naar te vragen. Het is inderdaad heel moeilijk om te verhinderen dat het klinkt als vastleggen. Tsja als jij als een extra taak, naast alle andere taken klinkt lullig, maar zo werkt dat naast de gevoelsfactoren in zijn spreadsheet gepast dient te worden, loopt hem na een tijdje alle buffers vol.

Als je er echt een duurzame stabiele relatie van wilt maken, is het denk ik het slimste om hem te vragen, of hij ook een duurzame relatie wil. En hoe hij dat dan zou willen inpassen in zijn veel te volle planning, vragen werkt altijd beter dan aannames. En vraag hem dan vooral hoe je hem kunt helpen jou in te passen in zijn spreadsheet, en of het een idee zou zijn om die woensdagen samen leuk in te vullen voor die kinderen, want dat alleen zal een enorme belasting wegnemen, namelijk die twee uiteindelijk toch samen te voegen gezinsdelen krampachtig uit elkaar te houden.

Die kids hebben allang door dat Pa een nieuwe smeujer heeft, dus open en eerlijk met jullie allen tot een stressvrije woensdag waarin de kinderen het voor het zeggen hebben uiteraard te komen. Als je de stress van het om de kinderen heen plannen voor hem wegneemt mits kinderen daar ook iets in zien voor hem kan wegnemen, denk ik dat ie al snel veel beter in zjijn vel zal zitten, want het jongleren van teveel ballen is hem duidelijk teveel geworden. Beste Ernst, dankjewel voor je reactie.

Zo herkenbaar dat er ondanks de situatie toch een glimlach kwam. Ik begrijp helemaal jouw reactie en oplossingen. Om eerlijk te zijn heb ik momenteel het gevoel dat hij met zijn verzoek om een time-out al lang een beslissing heeft genomen ik kan het niet, ik kan jou niet bieden wat jij nodig hebt, ik voel me zo verantwoordleijk voor alles en iedereen, ik loop tegen mijn berprkingen van asperger aan etc etc en hij zichzelf heeft vastgezet in gedachten en zijn hart al heeft afgesloten.

Ja Fenna, die aanname klopt, een Asperger loopt heel snel het risico om zichzelf te blokkeren, omdat hij of zij alles probeert af te wegen, en omdat er al zoveel problemen zijn, zich vooral concentreert op wat er mis kan gaan en dus vaak veel meer problemen bedenkt dan oplossingen. En dat proberen alles perfect in elkaar te passen is in een relatie zo goed als onmogelijk, omdat er zoveel variabelen zijn die zeker als er ook nog lekker springerige kinderen zijn compleet onberekenbaar zijn, een oplossing altijd een in de ogen van een Asperger krakkemikkig compromiszal worden.

Zijn hoofd zit op slot, en zijn hart bloed, dat zorgt voor zoveel stress dat ie er niet meer uitkomt. Lijkt me een goed idee. Bedenk wel dat hij nu op slot zit, en dat het lang kan duren voor hij reageert. Dus probeer je nu alleen te concentreren op 1 concrete actie vanuit jouw hart, namelijk de uitgestoken helpende hand.

Geef in de inleiding vooral aan dat je het zou snappen als hij er lang over zou doen voor ie rrop reageert. Dan is de druk die hij voelt, en daardor juist de mogelijkheid om te reageren blokkeert al een stuk minder. Het is inderdaad een prachttige tekst, die ook heel erg toepasselijk is. Maar bedenk wel dat hij hem nu hij zo in zijn chaosgedachten ronddoolt hij terugvalt naar de prinaire gedachtetrein en de tekst mogelijk heel erg letterlijk interpreteert.

En dat houd in dat jij je daarin commiteert hem niet alleen te laten, hoe diep hij ook in een depressie wegzakt. Wees dus voorbereid op een mogelijk hele zware tijd waarin hij gaat praten over waarom het allemaal zo zwaar en zwart is op dit moment, en waak er dan voor om oplossingen aan te dragen, of te zeggen dat het wel meevalt.

Echt luisteren, dat ie gehoord word en serieus genomen word, ook al lijken de dingen die hij verteld misschien wel te absurd voor woorden.

Als je dat kunt opbrengen zul je daarna waarschijnlijk zien hoe hij door dat onbaatzuchtig geschonken vertrouwen uit de put klimt en je een ander mens zult zien ontstaan. Dat zeiden in ieder geval goede vrienden van mij nadat ik een tijd met Syl samen was, dat ik een veel mooier mens was geworden. En bereid je dan ook voor op een periode waarin ie opeens juist heel veel energie heeft, zo hebben ze mij vroeger ook dr bi-polar sticker opgeplakt.

Lever hem af, en zeg dan aan de deur dat je snapt dat ie zich teruggetrokken heeft, en dat je hem alle tijd geeft om het op zijn gemak te lezen. En ga dan hoe moeilijk dat ook zal voelen naar huis en gun hem de tijd om hier chocola van te maken.

Dus ook geen koffie blijven drinken of zoiets, want dat zal ie uit aangeleerd sociaal gewenst gedrag wellicht toch aanbieden, maar zeg heel gedecideerd, dat je hem echt op zijn termen, wilt volgen in zijn behoefte, en dat je het alleen persoonlijk komt afleveren omdat je de boodschap te belangrijk vind om in de huidige rommeligr postbezorging verloren te laten gaan. Besef je ook dat het verstandig is om je echt in te lezen, want als het echt een mooie relatie word betekent het ook dat je part-time moeder van een autistisch kind word, die ook met enige regelmaat zal vastlopen op school etc.

Hoop niet dat ik je heb afgeschrokken met al deze mitsen en maren, want ik krijg het gevoel dat het wel snor zit. Dankjewel Ernst, Ik was al bezig met de brief aan het schrijven, zodat ik die met de pasen zou kunnen afgeven. En toen was er vanochtend een appje met de vraag of hij me eind van d emiddag kon bellen.

Ik was in shock, want contact zoeken, bellen dat doet hij helemaal niet graag , wat zou hij willen? Zou hij de time-out om willen zetten naar stopzetten van de relatie. Ik heb aangegeven hulpvraag te hebben gesteld voor aantal issues in mijn leven en deze week ook grenzen te hebben gesteld bij een vriendin. Hij was positief over deze dingen.

Aan het eind zei ik dat ik van hem hou en hij antwoorde dat hij ook van mij houdt. Ik ben expres niet begonnen over elkaar weer zien. Ik was al blij met deze uitgestoken hand hoe blij kun je zijn met een telefoongesprek, terwijl we tot begin februari de ene week van vrijdagavond tot maandagochtend bij elkaar waren en de andere week van zondagavond tot maandagochtend.

Hij had tenslotte afgelopen maandag op mijn appje om dinsdag samen wat te eten gereageerd met: Ik ben deze week extreem druk en heb eigenlijk nu geen zin. EN je kunt nu een heel andere insteek gebruiken, want zoals je zelf al aangeeft is het een prachtig uitgestoken hand, en juist dat benoemen, dat je snapt hoeveel je dat doet, en hoe goed je beseft hoe moeilijk dat geweest kan zijn na de miscommunicatie eerder.

Kortom schrijf een mooie brief waarin je hem bedankt voor het weer op pakken van het contact terwijl jij zelfs in de rats zat dat het misschien wel over en sluiten was. Voor ons al kan ik eigenlijk alleen voor mezelf spreken zijn emoties en gevoelens een heel zwaar thema, en vaak doordat we er zelden tot nooit goed mee geholpen zijn om te gaan krijgen we al snel twijfels of wat iemand in een emotioneel gesprek zegt en laat merken wel klopt met wat je als Autist voelt, want daar zit vaak een groot verschil tussen.

Laat je gevoel spreken, dus hoe jij je voelt en hoe verwarrend het voor JOU is dat je zo makkelijk iets zegt waar hij nog niet veel mee kan. Je hoeft dan niet eens te vragen hoe het voor hem is, want gezien zijn initiatief dat je nog helemaal iet verwacht had ja Autisten kunnen verrassend uit de hoek komen…: EN nee je hoeft niet alles in 1 keer op te schrijven, bepaal je echt tot je aanbod hem door het moeras te helpen vol emotionele valkuilen, en aan het eind heel simpel een klein vraagje stellen, of hij jou ook door dat moeras wil leiden als jij een afslag effe mist en tot je en knieen in het drijfzand denkt weg te zakken.

Voora ook duidelijk maken dat hij hem niet direct hoeft te gaan lezen,maar dat ie dat gewoon op een zel gekozen moment mag doen, en dat ie niet zemelappig hoeft te worde over de inhoud, ook al zal di veel emoties opropen, is het een positieve blik op een spannende toekomst….

Beste Ernst, Even een update. Ik heb de brief geschreven, met mijn visie, ideeen, openingen etc benoemd. Vervolgens vernam ik dat hij zich had aangemeld op Tinder en ben ik de dag erna op zondag naar hem toegereden en hem ermee geconfronteerd. Dat klopte om wat rond te kijken. Het lijkt wel of ik met hem mee op reis mocht, maar dat het niet onze gezamelijke reis was.

De relatie ie beeindigd. Ik ben erg verdrietig met alles wat verloren is gegaan en wat er had kunnen zijn. Ik denk dat hij opgelucht is.

Wat een naar bericht om te lezen, de communicatie is dus helemaal vast gelopen, en hij nu helemaal gevangen in het idee dat het nooit zal lukken. Vreemd genoeg merk ik zelf ook dat ik op papier heel anders schrijf dan op een PC waar je te snel teveel tegelijk schrijft. En daar heb ik ervaren ligt een gedeelte van het communicatie probleem, als een stuk te lang is en teveel tegelijk behandeld zal een Asperger er vooral door geintimideerd worden. En vooral geen oplossingen aanbieden maar liever vragen waar nou het eigenlijke probleem hem werkelijk in zit, want de eventuele oplossing gaat alleen werken als hij er constructief aan meegedacht heeft.

Wat heel moeilijk is want iedereen doet dat automagisch, ik doe het nu immers ook een beetje voor jullie. Als je commitment er nog steeds is en je je door het getinder niet voor eeuwig gekrenkt voelt, herschrijf dan die brief. Leg hem in een la, en haal hem daar in juni pas weer uit en kijk hoe je er zelf op zou reageren. Herschrijf hem dan nogmaals, en leg hem terug. Voel je dan niks meer voor hem, dan kun je de brief wegstoppen in het archief der vergeefse ondernemingen….

Uitgebreid pittig werk over Autisme met veel prachtige voorbeelden van misverstanden, ook goed voor de Autist zelf, al is het formaat en de droge taal een drempel waar een beetje hulp bij nodig is. Thx, ga ik zeker lezen. Weet je trouwens iets van of het werkt in een relatie: Hoi Fenna, mijn ervaring is dat juist omdat ik HSPer ben, begrijp ik hem beter dan veel andere mensen.

Ik ken namelijk ook het overprikkeld worden, het heftig reageren op situaties of mensen dat niet gemiddeld is en het tijd voor mij alleen nodig hebben, echt nodig hebben, zonder dat dat betekent dat ik niet van de ander hou.

Weliswaar een prikkelgevoeligheid op een ander manier, maar ik snap het wel, ook al zie ik zijn logica door mijn bril niet altijd. Maar als dat lukt… dan leer je heel veel over jezelf! Bij ons werkt de combinatie als 5 jaar. De eerste jaren waren het moeilijkst, nu weten we wat we aan elkaar hebben en kunnen we dingen ook bij de ander laten liggen.

Ik heb geaccepteerd dat ik zijn logica nou eenmaal niet altijd begrijp en ben gestopt om daar wel mijn kleuring op te leggen. Daarmee bedoel ik om het vanuit mijn logica uit te willen leggen. Dat heeft veel rust gegeven. Even voor alle meelezers, ik neem aan dat je hoog sensitief persoon bedoelt? Het gebruik van afkortingen snap ik maar om het voor iedereen, dus ook voor de mensen die niet alle termen al kennen handig om het de eerste keer even uit te schrijven.

Persoonlijk zie ik geen probleem op zich, mits beiden zich bewust zijn van de specifieke overgevoeligheid van de ander.

Immers zijn de meeste Autisme Spectrum Surfers ook hypersensitief, vooral voor bepaalde geluiden, en ergens denk ik dat dat hele Autisme bij de mens hoort, en het dus eigenlijk juist een soort soort zoekt soort is. Ikzelf merk echter dat ik bijna net zoveel vrouwen tegenkom met opvallend autistisch patroondenken, dus eigenlijk is iedereen wel wat autistisch en op sommige vlakken hypersensitief.

Alleen bij ons staat de volumeknop Autisme vol open, en omdat jongetjes technisch worden opgevoed, en meisjes een sociaal keurslijf aangemeten krijgen leren we op verschillende manieren communicern. Kortom als je elkaars taal leert verstaan, maar je eigen taal niet vergeet te spreken kan het een ongeloooflijk diepe en uitdagende relatie zijn.

De verschillen zijn een stuk kleiner dan ze lijken, maar omdat we geleerd hebben vooral op verschillen te letten zien we de veel groteregezamelijkheid niet meer. Je krijgt een A4tje met kenmerken en wat theorie en daar moet je het mee doen.

Ik vind het nog steeds moeilijk te zien wat nu onderdeel is van ASS en wat niet. Ik lees op deze site dat iemand met ASS vaak ook veel commentaar heeft op alles en dan denk ik, o, dus dat hoort er ook bij. Je moet het helemaal zelf uitzoeken en een manier zien te vinden ermee om te gaan. En dan is het fijn om op een site als deze te komen.

Ik ben benieuwd hoe andere partners dit ervaren. Wij zijn zelf ook van plan om in de toekomst zoiets op te zetten: Als ik je hier iets mee zou kunnen geven is dat: Het alternatief is dat sommige dingen die dan echt zijn verantwoordelijkheid zijn niet worden gedaan op de manier zoals jij vindt dat het zou moeten.

Dat is dan iets dat je moet zien te accepteren! Anders ga je er op den duur echt aan onderdoor. Vanuit die benadering is er weinig groeivontwikkeling van de weggedrukte emoties mogelijk. Terwijl het werkelijke probleem hem nu juist in het verschil in de interpretaties van non-verbale signalen en emoties zit. De enige oplossing die vanuit de Kanneriaanse methode is het onderdrukken van die gevoelens, maar dat helpt niets, dat zorgt alleen maar voor een opbouw van de frustraties.

En dan komen die emoties er veel brisanter uit. Kortom geef gewoon aan wanneer je zelf echt zat hebt van het gemopper, maar neem ook af en toe echt de tijd om te luisteren en vraag naar zijn of haar oplossingen voor de problemen in de wereld, dan krijg je meer inzicht in het pragmatischee denken van de Asperger. MEE kan een beetje hulp bieden maar in mijn ervaring is het nogal oppervlakkig en cliche matig, dat helpt je niet echt verder op weg als je samen wilt leven met een Asperger, of er zelf een bent.

Hallo jhhuibers Ik vind het zo knap dat jij en je vrouw het nog redden. Ik kan er gewoon niet meer tegen dat zijn constante inleving gefocust is op het functioneren van de buitenwereld. Hij praat met een cynische intonatie. Die intonatie hoor ik constant, ook als het over koetjes en kalfjes gaat.

Ik heb stellig de indruk dat hij met een loep in zijn voorhoofd loopt. Tel daarbij zijn ironische humor en zijn hang naar moraal en precisie bij op en ik heb constant het gevoel overvallen te worden door zijn uitspraken. Dit ging echt de hele dag door! Deze totaal verschillende interpretaties braken mij zo ontzettend op. Ik mis zo ontzettend de vanzelfsprekendheid en de nuances waarmee je samen naar iets kunt kijken en begrepen worden. Nu liep ik de hele dag te gissen naar zijn intenties en kreeg ik totaal geen voet aan de grond, want als ik wat zei kon ik donderop zeggen dat het in een hele andere context opgepikt werd.

En heeft jouw vrouw handvaten ontwikkeld hiervoor? PS als je een nieuwe relatie krijg pas dan op dat hij weer niet een autist is want dat is voor jou herkenbaar en ik heb heel vaak gezien dat het dan weer een autist is.

Sterker nog, ik denk dat juist Autisten onder elkaar nog meer verschillen dan ten opzichte van gewone mensen. Ik denk dat er wel een bepaald systeem zit in het kiezen voor een Autist, omdat die vaak juist opvallende eigen gedachten hebben, die heel verrassend en uitdagend zijn. Maar als de verliefdheid dan overgaat in liefde en daarna dagelijkse beslommeringen, is dat verrassende denken vaak heel erg vermoeiend, omdat het nooit stopt, en dat weet een partner niet van te voren.

Het is wel heel duidelijk dat voorop staat bij een langdurige relatie dat je misverstanden uitpraat voordat ze tot een ritueel uitgroeien van herinterpretaties en uiteindelijk verkeerde gevoelswaarde bij bepaalde handelingsaflopen. Niet Invullen Voor Een Ander. Want dat ging in het begin tussen ons heel erg vaak heel erg mis, ik had toen nog helemaal dat pedante doordringende spreken wat sommige Autisten als overlevingsstrategie aanleren.

Sylvia ervaarde dat als heel erg oordelend, dus alleen door de manier waarop ik iets zei voelde ze zich al aangevallen, en dan benoemde ik ook nog eens alles wat beter of efficienter kon…. Een recept voor dramatische misverstanden, het heeft lang geduurd voordat ik dat aangeleerde dwingende en kort door de bocht reageren naar een voor gewone mensen draaglijk niveau heb weten terug te brengen. Dus kwade intenties vermoeden heeft alleen maar negatieve effecten, zelfs als die kwade intentie er wel zou zijn, is het negeren van die intentie vaak al genoeg om de intentie geheel in het water te laten vallen merk ik nu.

Zijn kritische houding en negativiteit over anderen is inderdaad wat mij ontzettend opbrak ook omdat hij tegelijkertijd constant grappen maakte en adrem was. Dat maakte mij zo boos, ik vond het oneerlijk wat hij deed: Hij begreep niets van mij maar vertelde zijn ondervindingen over iedereen naar mij toe alsof het doodsimpele terechte veronderstellingen waren. Aan affectie geen gebrek, hij was juist zeer liefdevol naar mij. Ik had geen ijkpunt, het voelde als drijfzand.

Ik had eigenlijk meer begrip voor het gedrag van de buitenwereld, deze kwam namelijk veel overeen hoe ik in het leven sta. Ik vond dat zo oneerlijk. Ik merkte vanaf dag 1 dat dat inderdaad de beste manier was om hem te begrijpen. Ook zijn non-verbale communicatie gaf mij onduidelijkheid, het strookte voor mij niet met wat hij zei of straalde afkeuring uit terwijl ik niet begreep waarom hij straalde totale onverschilligheid uit maar zei daarbij keiharde woorden over situaties.

Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het gaf mij een heel gestressed gevoel. Ja de non verbale communicatie is een ware ramp, daar zit een echt tekort ingebouwd in het systeem. Tenminste dat is mijn ervaring. Ik zelf begreep nooit iets van de emoties die die rare mensen hadden, terwijl ze mijn radeloze woede niet begrepen omdat ik dan ging huilen, net als mijn moeder. Het grootste verschil tussen ASSers en gewone mensen is het niet filteren van indrukken.

Eigenlijk dus een levenslange overgevoeligheid voor allerlei indrukken. De baby wil niet aangeraakt worden, ook niet dooe de moeder, een knuffel resulteert in een stressreactie. Dat resulteert bij de moeder in een foutieve interpretatie dat de baby niet van haar houd, terwijl dat een heel ander systeem is.

Maar daar loopt de Autist dus al een achterstand op bij de ontwikkeling van een gezond en goed afgestemd emotioneel regulerend systeem. Want als klein kind mag je als jongen niet huilen, maar ook niet boos zijn, als je autist bent en die emoties ook nog eens niet goed aanvoelt oomdat het direct na de geboorte al vaak mis gaat, en je ouders je maar laten huilen omdat je door aanraking niet getroost word. Daardoor word het aanleren van de juiste gezichtsuitdrukking bij de juiste emotie sowieso al een probleem, en bij een Autist gaat alles bewust en vereist dus extra concentratie.

En hoe kun je zien of iemand diep geconcentreerd bezig is, precies diepe rimpels en een gespannen gezicht…. Dus een radeloze Verdrietige Autist zal voor een gewoon mens als een boos kind overkomen omdat het gezicht op onweer staat.

Want zo leert de autist nooit dat er verschil zit tussen de emoties omdat ze exact dezelfde reactie terugkrijgen uit hun omgeving, als ie boos is krijgt ie exact dezelfde terugkoppeling als wanneer hij of zij! Er zou veel meer en eerder aandacht horen te komen om de autist om te leren gaan met emoties, want die zijn heel moeilijk te doorgronden, en vooral het leren herkennen van de bijhorende gezichtsuitdrukking en het zelf nabootsen van passende gezichtsuitdrukking. Zo werden ook autisten omdat ze zich heel erg a-synchroon ontwikkelen in het verleden voor achterlijk versleten en vaak opgesloten in inrichtingen, net als.

Voel je nou niet schuldig dat jij zijn gezichtsuitdrukkingen vaak verkeerd hebt geinterpreteerd, je wist dit immers niet. En het gaat zelfs tussen autisten onderling ook heftig mis, omdat je daar ook die collectieve inprenting van uiterlijke vooroordelen ziet.

Terwijl de NAR onderzoeken juist laten zien dat ASSers bovengemiddeld inteligent zijn, maar ondanks al die inteligentie toch niet in staat blijken die ongeschreven a sociale conventies te doorzien. Het heeft mij de afgelopen 56 jaar ook heel veel moed kracht en inzet gekost om al die emoties te leren duiden, en de laatste 12 jaar daarvan om mijn eigen emoties echt toe te laten en te doorgronden, na mijn diagnose. En het blijft nog steeds heel erg veel moeite kosten om het kwaad worden om het altijd maar misbegrepen worden te vermijden en niet in radeloosheid weg te zakken, maar iedere keer weer te doorvoelen waarom ik zo radelois word om het onhandige gedrag van gewone mensen, zoals nu binnen mijn Partij, waar ze elkaar volkomen onnodig dwars zitten.

Wees ook niet te bang om weer op een autist verliefd te worden, want die kans is erg groot het zijn verreweg de interessantste mensen, want er zijn er niet twee gelijk in gedrag. Ga een paar dagen weg, heel alleen, en ga bij je zelf de diepte in met je gevoelens. Probeer daar van te leren, ook autisten kun je helpen van hun fouten te leren, maar dan moet je wel je zelf kennen…. Dat heeft mij heel erg geholpen, en nee ze zullen je nooit helemaal begrijpen, probeer daar mee te leven, dat is voor ons autisten een hele moeilijke opdrachtt maar het kan wel.

Toch interpreteerde ik zijn mimiek als: Hij vond dat heel normaal. Toen ik mijn gevoel daarbij meer ging uitten en hem zei dat ik dat verreweg respectloos vond is hij daarmee gestopt. Dat zijn voor mij erg bepalende uitspraken geweest want die overschrijden voor mij totaal mijn grenzen. Dat ze niet te snel invullen voor de anderen in zijn omgeving? Als een serveerste vroeg; heeft het gesmaakt? Hij grijpt voor mijn gevoel 1 misstapje met een vriendelijk intentie aan om iemand uit te lachen.

Dat is 1 keer niet erg, maar die constante overvloed daarvan heeft op mij een benauwende invloed. Ik las hier in een ander artikel dat hij de wereld als een spreadsheet zag maar waarom hoort daar ook die denigrerende afkeurende houding bij? Ik heb toch nog steeds sterk het gevoel dat alles in de wereld als 1 grote grap en oliedom beschouwd werd. Maar zelf ondertussen ook alleen maar grappig en onderscheidend willen zijn.

We reden in de auto, met Ernst aan het stuur. Een groepje fietsers ging langzaam fietsen bij het punt waar hij rechtsaf wilde, en bleef daar staan op de weg. En ik val dan uit: We analyseren het later. In die situatie doen mensen iets waardoor ze gevaar veroorzaken voor andere verkeersdeelnemers.

Gevaar dat te vermijden is. Anderen, waaronder ik, zijn geneigd dat zo te interpreteren alsof hij afgeeft op die mensen, alsof hij hen minachtend bekijkt. Maar dat is niet zo. Hij vindt hun gedrag gevaarlijk en terecht , maar zijn aandacht is helemaal niet bij die mensen.

Zijn aandacht is bij de verkeerssituatie, en daar maakt hij een opmerking over. Daarbij is het wel zo dat hij dat gedrag gevaarlijk vindt, maar zijn aandacht is niet bij het bedenken van oorzaken over hoe dat gedrag tot stand is gekomen. Dat is, zo zou je kunnen zeggen, het terrein van die mensen.

Ik weet niet of ik zo over kan brengen wat ik bedoel. Het is een nuanceverschil. Wat jij hoort, is afkeuring van die mensen, minachting voor die mensen. Waar hij het over heeft, is het gevaarlijk zijn van hun gedrag of het onlogische aspect van hun gedrag, of een ander aspect van hun gedrag dat de wereld minder perfect maakt dan hij zou kunnen zijn. Het is een vaststelling over gedrag los van de mensen. Als je de aandacht voor de mensen waar het over gaat er uit filtert, valt beter te begrijpen wat hij bedoelt.

Mijn partner is een vrouw en bovendien erg sociaal en naar buiten gericht. Maar alles wat ik hier lees is heel herkenbaar. Ik heb ook erg veel moeite gehad met haar absolute gelijk, waarmee ik nogal eens in de hoek van de dommen terechtkwam. Ik heb haar laten inzien welke factoren ze niet meewoog in haar oordeel en dat niemand alle feiten ziet en een totaalplaatje kan hebben.

Zij heeft bijvoorbeeld weer geen talent om de sociale factoren mee te wegen in haar visie, die toch zonder twijfel een rol spelen in hoe anderen doen. Dit is uiteindelijk binnen gekomen. Soms moet ik ook meer dan ik wil de touwtjes in handen nemen en zeggen ik wil niet dat je dit zegt of dat je dat doet.

Er zijn momenten dat het autisme bijna niet meer merkbaar is, er zijn ook periodes dat ik weer erg aanloop tegen een nog steeds vreemde manier van denken. Het vraagt nogal wat van mij, assertiviteit, steeds in de gaten houden of ik haar nog wel autistisch laat zijn, of ik haar niet teveel dwing zich aan te passen.

Als ik gekwetst ben de boel weer uit het inhoudsniveau weten te houden en inzicht afdwingen in de manier waarop ze iets zegt. Ik voel me er soms verantwoordelijker voor dan ik zou willen. Maar naarmate ze meer inzicht krijgt in haar autisme gaat het wel allemaal steeds makkelijker en langs korter lijntjes. Toch blijft het voor mij voelen dat mijn manier de norm is, en met mij de meeste anderen? En daar voel ik wat rammelen.

Daar zeg je iets heel belangrijks, want daar rammelt een hele waslijn aan koeienbellen, er word van de Autist geeist dat zhij zich aanpast…. Kennelijk zijn Neuro Typisci gezien dat oordeel over Autisten daarin dus zoveel beter dan Autisten dat ze het zich aanmatigen dat gebrek aan aanpassingsvermogen als probleem te agenderen, en dan te eisen dat de Autist zich wat dat betreft aanpast….

Ik als Autist weet inmiddels dat mijn aangeprate aanpassingsproblemen vooral ontstaan zijn door dat dwangmatige aanpassen, zonder dat me dan de tools gegeven werden om inzicht te krijgen in de absurde manier waarop gewone mensen met elkaar om plachten te gaan, dat eeuwige gebruik van Eufemismen, Cynismen, Pleonasmen, en vooral in communicatie met Autisten de Sarcasmen… Als je zo doorgaat, kom je er wel….

Heel mooi dus dat je haar wel helpt inzicht te verkrijgen in het onlogische en verwarrende taalgebruik en verwachtingspatroon van de gewone mensen maatschappij, want pas toen ik me daar in ging verdiepen kreeg ik vat op effectief communiceren met de gewone mensenwereld. Maar ergens kan ik er niet bij, waarom gewone mensen die zich volgens eigen zeggen zoveel beter kunnen aanpassen dan Autisten, niet zelf zoals jij dat nu wel doet voor je dinnetje wat meer hun kennelijke gave om zich aan te passen gebruikt om zich aan te passen aan wat een Autist graag zou ervaren, namelijk direct begrijpelijke, open en eerlijke, directe en contextueel begrijpelijke inhoudelijke gesprekken waar geen deadline aan gehangen word.

Achterover leunend de wereld bekijken