Imperial Cleaning

Whisky NEU auf Lager bei Whisky Europa

Besuchen Sie einen ganz besonderen Ort in den bayerischen Alpen — unsere brandneue Erlebnisdestillerie in Hausham. Glen Scotia war über einige Phasen des letzten Jahrhunderts stillgelegt worden, vor allem in den er Jahren.

Ihre Individuelle Genuss-Beratung

Eine Destillerie, wie es sie kein zweites Mal gibt.

Ersterer ist ein milder und reichhaltiger Whisky. Er wird im Schatten des gleichnamigen Berges in einer eröffneten Brennerei hergestellt.

Zweiterer wird häufig in Sherryfässern gelagert. Oban ist die Hauptstadt der westlichen Highlands mit einem geschützten Hafen. Die benutzten Brennblasen sind mit die kleinsten in Schottland.

Die kurzen Arme sind unterhalb des Daches der Brennerei und einem Nebengebäude eingebettet. Die Malts aus den zentralen Highlands sind als Perthshire-Whiskys bekannt. Die meisten können entlang den Tälern des Tay und seinen Nebenflüssen gefunden werden. Die am nördlichsten gelegene Brennerei der zentralen Highlands ist Dalwhinnie , die nahe der Grenze zur Speyside liegt.

Dalwhinnie liegt an der obersten Kopfseite des Flusses, rund 70 Kilometer vom Grantown-on-Spey entfernt. Erstere wurde im letzten Jahrzehnt des Jahrhunderts gebaut und wurde im Jahr grundlegend neu aufgebaut. Wiederum etwas südlicher liegt die Aberfeldy -Brennerei am Rande der gleichnamigen Stadt.

Glenturret in Crieff erhebt den Anspruch, die älteste Brennerei zu sein, obgleich sie bereits in den ern abgebaut und neu errichtet wurde. Die Whiskys der zentralen Highlands sind sehr vielschichtig.

In der Region Speyside findet die Hauptproduktion von Whisky statt: Hier befinden sich 48 produzierende Brennereien — fast die Hälfte der Anzahl des gesamten Landes. Sie haben einen leicht torfigen Charakter und sind typischerweise stark parfümiert und elegant. Da der Whisky wenig bis gar keinen Torf enthält, ist sein Charakter leichter als der anderer Regionen. Daher diente er traditionell als Grundlage in einer Vielzahl von Blends. Jahrhundert wurde die gesamte Produktion der Lowland-Brennereien für Blends verwendet.

Jahrhunderts in der Region Lowlands. Typisch für Lowland-Whiskys ist ihr relativ milder Charakter, sowie das Herstellungsverfahren der Dreifachdestillation. Die Auchentoshan-Brennerei befindet sich am Nordrand von Glasgow und wurde gegründet. Dieser Whisky ist leicht, hat eine grasige und zitrusartige Nase, mit einem klaren trockenen Abgang.

Die dritte und kleinste der verbliebenen Lowland-Destillerien ist Bladnoch , welche gleichzeitig die südlichste aller schottischen Maltdestillerien ist. Als seltene Sammlerstücke kursieren noch Reste der Abfüllungen von einigen nicht mehr existierenden Brennereien: Rosebank galt im Allgemeinen als der beste Lowland-Malt, von ihm erscheinen noch sehr selten Abfüllungen alter Jahrgänge auf dem Markt.

Die Destillerie wurde wegen Unwirtschaftlichkeit geschlossen. Ferner gab es St. Torfaromen aufweisen, wobei Torfrauch ein typisches Kennzeichen vieler Islay Malts ist. Die von Bruichladdich für angekündigte Wiedereröffnung der Brennerei Port Charlotte auf dem Gelände der ehemaligen Lochindaal -Brennerei wurde auf unbestimmte Zeit verschoben. Die Whiskys lassen sich nach der Menge Torf unterscheiden, die sie verwenden.

Die kräftigsten Whiskys von Bruichladdichs eher ungewöhnlichem Octomore abgesehen werden von Ardbeg, Lagavulin und Laphroaig hergestellt. Im Mittelfeld bewegen sich Bowmore und Caol Ila. Die Whiskys, die von Bruichladdich und Bunnahabhain hergestellt werden, sind gemessen am Torfgehalt die leichtesten. Beurteilt man den New Spirit von Kilchoman, wird dieser allerdings sehr kräftig werden, wenn er die Marktreife erreicht hat.

In der Vergangenheit waren folgende Brennereien tätig: Port Ellen wurde geschlossen, Lochindaal in Port Charlotte schloss bereits Diese Region besteht aus den sechs Inseln bzw. Sie haben keinen einheitlichen Charakter. Orkney ist der einzige Teil Schottlands mit durchgängiger jähriger Autonomie.

Zwei Brennereien konkurrieren darum, die nördlichste Brennerei zu sein: Highland Park und Scapa. Mit etwa Metern nördlicher trifft das auf Highland Park zu. Bei Blindtastings wird Whisky von Highland Park oftmals mit Bestnoten bedacht und als sehr ausgewogen bezeichnet.

Scapa wurde eröffnet. Die Brennerei verwendet zwei Brennblasen, eine ist auf das Jahr datiert, die andere entspricht dem Lomond-Typ — sie erlaubt die Produktion verschiedenartiger Whiskys —, ein seltenes Detail. Sie hat einen kurzen, untersetzten Deckel anstatt der gestreckten, konischen Deckel, die üblicherweise in Schottland verwendet werden. Die Insel Skye beheimatet nur eine einzige Brennerei. Die Talisker -Brennerei stellt einen starken, aromatischen Whisky mit leichtem Rauch und deutlichen Gewürznoten Pfeffer her.

Talisker wurde gebaut und nach dem Talisker House benannt, welches traditionell der Sitz des ältesten Sohnes des Macleod-Clans war. Die Brennblasen sind zwiebelförmige Kessel, die stark Hitze abstrahlen. Die sich stark verjüngenden schwanenhalsartigen Enden der Kessel leiten den Dampf aus dem Brennraum heraus, wo er gekühlt kondensieren kann. Die Inselhauptstadt Tobermory beheimatet die gleichnamige Brennerei.

Neben Springbank produziert Tobermory ebenfalls mehrere Whiskymarken. Ledaig ist rauchig, am ehesten vergleichbar mit den torf-rauchigen Whiskys von Islay. Ledaig trägt die deutliche Handschrift der Manzanilla-Weinfässer. Hell und frisch, mit einer wunderbaren Salzigkeit. Tobermory selber ist ein ungetorfter Malt, delikat und fruchtig, mit gelegentlich leichtem Honiggeschmack.

Die Insel Arran hat eine lange Tradition im Brennen. Zusätzlich zu den vielen illegalen Brennereien der Insel gab es drei zugelassene Brennereien; die letzte schloss Nach Jahren wurde die örtliche Whiskyindustrie jedoch wiedergeboren. In Lochranza eröffnete die Arran -Brennerei im Jahre Arran-Whisky ist trocken und leicht, mit Spuren von Vanille und Früchten. Die sehr junge Destillerie stellte ihren ersten Whisky im Oktober vor.

Campbeltown ist eine Kleinstadt am Ende der Halbinsel Kintyre. In der Mitte des Jahrhunderts war sie das Zentrum der Whiskyherstellung. In der Hochphase hatte die Stadt 34 Brennereien, weshalb sie sich selbst als Whiskyhauptstadt der Welt bezeichnet. Von diesen ist Springbank bei weitem die erfolgreichste. Die Brennerei produziert drei unterschiedliche Whiskys — andere Brennereien, die mehr als einen Whisky produzieren sind z.

Springbank produziert seine Whiskys nicht kühlgefiltert und ohne Farbzusätze — anders als die meisten anderen Marken. Das Destillat altert in ehemaligen Bourbon- oder Sherryfässern, obgleich Springbank auch mit Rumfässern experimentiert.

Longrow Single Malt ist ein sehr stark getorfter Whisky. Die Standardabfüllung von Longrow ist ein zehnjähriger Whisky, der in Ex-Bourbonfässern gealtert ist, während auch eine zehnjährige Variante aus einem Sherryfass abgefüllt wird. Es ist auch eine experimentelle Abfüllung aus einem Tokajifass erhältlich. Hazelburn Single Malt, die neueste Variante, wurde erstmals im Jahr hergestellt. Hazelburn ist ein dreifach destillierter, ungetorfter Whisky.

Springbank ist eine der wenigen Brennereien in Schottland, die jeden Schritt in der Whiskyherstellung selbst durchführt, vom Mälzen der Gerste bis zur Abfüllung der Flaschen. Über die nächsten vier Jahre wurden die Gebäude, unter Berücksichtigung des Denkmalschutzes und der örtlichen Gegebenheiten, auf einen neuen Standard gebracht.

Zwei Brennblasen aus Invergordon, Malzmühlen, Misch- und Gärbottiche wurden mit den sonstigen benötigten Anlagen installiert. Die Produktion in der neuen Glengyle Brennerei begann im Jahr Der Whisky ist seit erhältlich. Dieses geschieht aus zwei Gründen: Die Ausnahme dieser Regel ist Glen Scotia. Glen Scotia war über einige Phasen des letzten Jahrhunderts stillgelegt worden, vor allem in den er Jahren. Die Brennerei wurde mit neuen Anlagen wiedereröffnet und ist für Besucher zugänglich.

Die Brennerei hatte im Jahrhundert eine sehr stabile Existenz. Von bis hatte die ursprüngliche Originallizenz ihre Gültigkeit, dann wechselten die Eigentümer zweimal bevor sie in den ern stillgelegt wurde. Die Gebäude inklusive der Malzspeicher und Getreidescheunen sind aus der viktorianischen Zeit und das Brennereigebäude ist im Originalzustand erhalten.

Es werden zwei der vormals drei einzelnen Brennblasen genutzt. Das Wasser kommt sowohl vom Crosshill Loch als auch aus dem über 25 Meter tiefen brennereieigenen Brunnen. Der Umsatz der einzelnen Whiskys verteilt sich zu ca. Der Hauptanteil entfällt dabei auf Blended Whiskys. Insgesamt betreibt die Gesellschaft 37 aktive oder inaktive Brennereien.

Diese Art der Vermarktung ist wirtschaftlich sehr erfolgreich, die Classic Malts gehören zu den erfolgreichsten Single Malts überhaupt. Dazu kaufen sie bei den Herstellern Whisky fassweise ein und verkaufen sie abgefüllt unter eigenem Etikett. Sie bilden die Basis der Blended Whiskys. Ein Blend kann Whiskys aus über 50 verschiedenen Brennereien enthalten. Häufig werden für Premium-Blends auch reifere und damit deutlich ältere Whiskys verwendet. Hauptgrund für die Herstellung von Blends ist, einen Whisky herzustellen, der einen gleichbleibenden ausgeprägten Charakter besitzt.

Zu den bedeutendsten schottischen Blends zählen: Für rauchige Whiskys wird beim Mälzen der spätere Rauchgehalt des Malts durch Verwendung von mehr oder weniger Torfanteil bei der Trocknung dem Darren eingestellt.

Die Stärke der Rauchigkeit wird hierbei in "parts per million" ppm Phenolgehalt angegeben. Hohe Mengen Phenol haben beispielsweise Whiskys wie Lagavulin ca. Die rauchintensivsten Whiskys stammen meist von der Insel Islay.

Die Mehrzahl der schottischen Whiskys, vor allem aus der Region Speyside, werden allerdings mit ungetorftem Malz hergestellt. Der Reifeprozess beginnt zunächst mit einem Übergewicht der subtraktiven Reife, bei der dem Destillat die aggressiven Anteile vom Brennprozess verloren gehen.

Der subtraktive Reifeprozess klingt nach etwa 7 bis 8 Jahren ab. Bei älteren Abfüllungen überwiegt zunehmend der Fasscharakter.

Bei der Mehrzahl der Brände liegt diese Zeit zwischen 12 und 15 Jahren. Sehr alte Whiskys sind zwar oft besonders rund, weich und voll, dies jedoch oft auf Kosten der Individualität, da die Fassnote zunehmend dominiert. Die verbreitete Annahme, Whisky sei besser, je älter er ist, gilt also geschmacklich nur mit Einschränkungen.

Verschiedene Einflüsse haben in der Vergangenheit zu einer sehr starken Konzentration der Whiskeyproduktion auf der gesamten irischen Insel geführt. Gegenwärtig gibt es eine nennenswerte Produktion der fast einhundert verschiedenen Sorten nur noch an fünf Standorten. County Antrim in Nordirland ist der Standort der bekannten Old-Bushmills -Brennerei, die gegründet wurde und zur Unternehmensgruppe Diageo gehört. Eine Sonderrolle nahm die erst von John Teeling gegründete, innovative und bis Dezember einzige unabhängige Cooley Distillery in Riverstown nahe Nordirland ein, in der Kilbeggan , Lockes , Connemara und Tyrconnell hergestellt werden.

Die gegründete Destillerie hat am März , Jahre nach der Eröffnung, den Betrieb wieder aufgenommen. Die alten Braukessel wurden zu Pot Stills umgebaut und zusätzlich wurden noch Column Stills installiert, um Grain Whisky brennen zu können. Den ersten Dingle Whiskey wird es nach 4 Jahren Reifezeit geben. Dublin hat seit dem Jahr nach Jahren Abstinenz ebenfalls erstmals wieder eine eigene Whiskey Destillerie. Daneben kann auch Lockes Distillery in Kilbeggan besucht werden. In der stillgelegten Destillerie werden die historischen Anlagen gezeigt und Informationen zur Geschichte des Whiskeys gegeben.

Die meisten irischen Whiskeys sind blends , jedoch werden in letzter Zeit auch verstärkt Single Malts angeboten.

Das Verfahren zur Herstellung ist jedoch identisch mit dem des irischen Malt Whiskeys. Das Blenden irischer Whiskeys unterscheidet sich vom Blenden schottischer Whiskys dadurch, dass vor allem durch die Kombination verschiedener Reifeprozesse in verschiedenartigen Fasstypen Sherry-, Bourbon-, Portweinfässer der Geschmack beeinflusst wird.

Daher spricht man in Irland auch vom Vatting von engl. Als Unterscheidungsmerkmale haben sich die — gesetzlich nicht definierten — Bezeichnungen Single Barrel für Whiskey aus einem einzigen Fass und Small Batch für Whiskey aus einer relativ kleinen Menge von Fässern eingebürgert. In den Vereinigten Staaten werden zudem diverse Getränke als Whiskey verkauft, die nicht unter die Europäischen Bestimmungen fallen: Je nach verwendetem Rohstoff wird er unterteilt in.

Er war der ursprüngliche Whiskey in ganz Nordamerika. Beliebt ist er aufgrund des herberen Geschmacks als Zutat für Cocktails. Bourbon Whiskey erreicht aufgrund des frischen Holzes der Fässer und der klimatischen Verhältnisse seiner Herstellungsregion seine Reife schon nach wenigen Jahren.

Ergänzt wird der Mais in der Getreidemischung mit Roggen oder seltener mit Weizen. Dieser Bourbon wird im US-Bundesstaat Tennessee hergestellt und vor der Fasslagerung über Holzkohle gefiltert, was ihn sehr mild macht. Dieses Verfahren wird charcoal mellowing , leaching oder Lincoln County Process genannt. Der Whiskey darf max. Dieser muss nicht in Fässern gelagert werden. Het zijn vooral haar eigen toevoegingen en zelf gevonden oplossingen die haar werk laten afwijken van standaard kookboeken.

Ze is goeddeels self made en dat maakt haar aanpak interessant. Ze draagt die boodschap ook graag uit: Op die manier en bij toeval ontdekte ze bijvoorbeeld het watertandend lekkere gerecht van gebakken camembert met eekhoorntjesbrood, tijm en in port gewelde pruimen.

Ze besteedt ook veel aandacht aan sauzen en chutneys waar je eenvoudige maaltijden mee naar een culinair niveau kunt tillen. Hier en daar is ze omslachtig en gebruikt erg veel kruiden en specerijen. De meeste kook- en koopinformatie staat bij de recepten.

Achterin gaat ze summier in op allerlei technieken. Wat misschien nog het meest verrast, is dat haar culinaire vorming en achtergrond weliswaar in Vermont ligt, maar dat dat net zo goed de Achterhoek had kunnen zijn. Er zijn genoeg Amerikanen die weten wat echt eten is. De vormgeving is breed opgezet, de fotografie wel accuraat, maar een tikkie somber. Vis voor elke dag Bart van Olphen is een van de grootproducenten van kookboeken in het Amsterdamse. Hij heeft een forse schare fans, waaronder niemand minder dan Jamie Oliver, tot wiens stal hij min of meer hoort.

Zijn boeken barsten van de passie voor duurzaam gevangen vis. In dit Vis voor elke Dag ruim honderd goed maakbare recepten. Hij geeft ook een tiental technieken die je echt wel onder de knie moet hebben wil je je door de visboer niet met een onbestemd fileetje naar huis laten sturen. Wederom reist van Olphen voor zijn visrecepten door gans de wereld: Ook met visgerechten voor snelle lunches en lekkere borrelhapjes.

Zoals de titel al zegt is het een viskookboek voor elke dag. De uitstraling en uitvoering zijn goed, maar niet top. Ze gaat er prat op vooral biologische producten te gebruiken. Dat gaat met veel hygge of hyggelig, wat wij gezellig zouden noemen. Met een grote tafel voor veel mee-eters, warme keuken, veel hout, open haard. Zelf taarten bakken en brood maken, beetje voetbal kijken, wandeling maken. Hygge is voor het hele jaar en niet alleen in de winter of met de kerst. Het kan ook aan het water of in het bos, als je het maar met elkaar doet.

Dat gevoel vertaalt ze naar gerechten. Die kun je Scandinavisch noemen, maar zouden ook Gronings of Zeeuws kunnen zijn, al is boerenkoolstamppot met gerookte spruitjes en appel wel weer apart. Hahnemann doet veel met groente en vis, maar laat ook een verdraaid lekkere geroosterde ribkarbonade zien met aardappel en appelchutney.

Dan soepen, stoofgerechten, ovenschotels, sauzen en rijst. Plus bouillon als heel belangrijk voor je gezondheid en zelfs als kruidengeneesmiddel. Het zou bij de apotheker moet liggen en in de wachtkamer van elke dokter. Wat je aanschaft met bouillon is een tamelijk compleet kookboek met overtuigende fotografie en heldere aanwijzingen. Volg daarom eerder je gevoel dan al die recepten. Haal overal je inspiratie vandaan, doe er wat olijfolie bij en maak die fles wijn open!

Zit je muts goed? Allez, daar gaan we! De samenstellers, een bos Italianen en wat Fransen, blijven ons op die lollige manier van adviezen voorzien. Lollig moeten ook de portretfoto's zijn, maar door het poseren zijn ze dus schijtlollig.

Lees ook de tien geboden van big mamma. Let op gebod Dan ligt daar een verdomd uitgebreid Italiaans kookboek met een pak aan informatie en kookaanwijzingen. Hop, voor de echte Italiaanse aperitivo, insalata, pizza, pasta, carne, piatti veggie, pesce, dolci en cocktails plus nog cosi di base.

Voor sauzen en pesto's en allerhande geroosterd spul is Big Mamma toch echt wel een boek dat er tussen mag staan. Voor de prijs hoef je het in elk geval niet te laten Uitgeverij: Ze laten zien hoe je brood bakt zoals we het al jaar doen, met zuurdesem. Meel, water, zout en de natuur doet de rest. Meer heb je niet nodig. De heren beginnen bij de starters. Hoe maak je die en hoe houd je die in leven? Daarna gaan ze, met heldere uitleg en fotografie, in op de diverse technieken.

Ze prediken vooral de rust. Bij het oprekken en vouwen, kneden en vormen en daarna ook bij het bakken. Dat kan in een oven, maar ook in een Dutch Oven gietijzeren pan of op hete stenen.

Mooi is ook de afdeling Wat ging er mis? In elk geval krijg je er vijftien goed beschreven, en stap voor stap uitgelegde, recepten bij. Je wilt als je door het boek gegaan bent eigenlijk niks liever dan zelf bakker worden en iedereen ervan laten meegenieten. Schone klasse voor weinig duiten. Elk stukje is precies honderdelf woorden lang, computer geteld. En alle gaan ze over eten en drinken. Over het kuiltje jus dat verpest wordt door slap-gelul-telefoontjes rond etenstijd.

Over de papklok van 9 uur, tijd voor de stonde op het platteland van vroeger. Over de arme grond en de kwaliteit van het Texels lam die elkaar in leven houden. Lekker niemendalletje met veel info. Verbaasd ben ik ook over zoveel kennis. Het enige wat me licht de kriebels geeft als ik in zijn vermakelijke Alleseter verdiept ben, is dat dat veelwetende er wel erg vanaf spat. En niet altijd terecht, zoals ik van echte kenner over schapenvlees en lardo, Norbert Mergen Metz, hoorde.

En dat nog wel van de Nederlandse Nigella Lawson! De titel en de boodschap van het boek is haar vroeger met de paplepel ingegoten: Dat zijn belangrijke familietradities, besloot ze, dat ga ik ook doen en dus is het in huize Vreugdenhil vaak feest. Peruaanse kerstdiners, paasontbijtjes, gans voor Sint Maarten, stoof-es ins en kraamsoep. Net begonnen in het boek een foto met Janneke en drie vriendinnen. Ze hebben veel schik. Twee van de vier hebben in hun ene hand een glas wijn en in de andere een bord met eten.

Ongemakkelijk lijkt me dat. En dan wordt het plotseling een echt kookboek met verrassende gerechten en niet om de haverklap van de lijzig lachende vrienden en vriendinnen. Rustig vormgegeven boek met aangename fotografie. Helemaal Vreugdenhil zoals we haar het meest waarderen.

De keuken van het Midden Oosten, net zo groot als Europa, is haar specialiteit. Feasts is geen lifestyle uitgave met veel foto's van Sabrina zelf. Gewoon tientallen recepten met veel kaas, droge vruchten en allerlei baksels.

Eigenlijk een heel standaard boek met dito aanprijzingen van Nigella Lawson en The Observer, alsof dat ons over de streep helpt. Chickslovefood Het daily dinner-kookboek. Dinner omdat het anders niet cool is. Dan weet je ook uit welke hoek de wind waait. Opgeklopt schuim uit weinig. We krijgen een bak gerechten die meestal variant zijn op wat we al hadden. Plus een stuk of twintig keer de chicks amateuristisch poserend op de foto.

Soms in avondjurk, soms in pyjama of in sportieve korte broek, het haar los of opgeknoopt. Wat een mooi haar ook en wat een verzorgde kleding. Vaak eten ze uit dezelfde pan, van dezelfde spaghettistengel of staan ze raar ingespannen naar een pizza te kijken. Wat een uitgesproken taarterigheid. Ben vergeten naar de gerechten zelf te kijken, maar die geloof ik ook wel. De culinaire fotografie is al even truttig als de portretten.

Maar ja, een half miljoen unieke bezoekers per maand liegen er niet om, dus wat zeuren wij nou? Uitgeverij Loopvis geeft wel vaker bijzondere kookboeken uit. Dit boek is er daar eentje van. Marije Sietsema schreef al over pindakaas, kruidnoten en stamppotten. Ze heeft allicht aandacht voor het maken van karamel en geeft dan gerechten voor allerlei zoets. Maar ze komt ook met karamelgerechten met witlof of gerookte zalm of Camembert. Of misokaramel bij noedels en gegrild spek.

Het lijkt me heerlijk. Een rustig, aangenaam, informatieve editie deze keer ook weer. Bier Rick Kempen weet bijna pagina's vol te schrijven over bier. Het hele hoe en wat komt aan de orde. De ontstaansgeschiedenis, de culturen, bier in de tijd, de soorten, hoe te proeven? En zelfs de gezondheid komt aan de orde. Als je dat hoofdstuk leest, weet je hoe Kempen in de maatschappij staat. Of alcohol gezond is, dat is niet de vraag, of de mensen er mee om kunnen gaan, daar moeten we naar kijken.

Dat kunnen ze niet of slecht en dus moet je alcohol aan banden leggen, de verkrijgbaarheid moeilijker maken, de accijnzen verhogen, alles. Als je de vragen over gezondheid en alcohol tenminste serieus neemt. Kempen maakt zich er makkelijk vanaf, met een lenige pen. Zijn stijl past bij een glas lekker bier.

Er is een combinatie, nee, er zijn tientallen combinaties te maken tussen jouw humeur en je eten. Boos, bezorgd of angstig? Longen en dikke darm losser maken! Lukt helemaal als je goed voor je hart en je dunne darm zorgt. Weet alles van je serotonine, endorfine, oxytocine, dopamine en adrenaline en je kunt ervoor zorgen dat je hersenen de juiste emotiemoleculen aanmaken. Want dat is de boodschap van Goedele: Eet je het goede eten, dan helpt dat.

Houd de zuurgraad in balans, kies voor kleur, kies voor onbewerkte voeding, kies voor bio en vooral, stop met snacken. Dus ondanks de irritante Engelse titel, toch een boek dat je best eens op de goede weg zou kunnen helpen.

Want doodgewoon en vriendelijk. Makkelijk te volgen, met genoeg impact om je bij de groenteboer of slager nog te herinneren wat hij maakte.

Knoop dat nou eens goed in je oren. Met eten kun je mooie herinneringen inslijpen. Eten kan daarom nooit een hype zijn, zegt hij. Daar voelt hij zich te nederig voor. Je kunt van de essentie van ons bestaan geen trend maken. Eten moet vooral gekoesterd worden en niet geclaimd. Het eten dat je maakt, zegt veel over wie je bent.

Kan die Meus niet een eigen beweging beginnen, met zondagse diensten of zo? Verder een boek vol lekker, modern, internationaal, gewoon eten. Zonder franjes en met gezond verstand. Hulde ook voor de fotografie. In zijn voorwoord legt hij uit hoe je de wetenschappelijke onderzoeken moet interpreteren.

Hij heeft de nodige scepsis, want in tegenstelling tot medicijnen, zijn gewone voedingsmiddelen niet te patenteren. Onderzoeken zijn duur en als er dan geen patenten en dus winstmogelijkheden opborrelen, zijn er geen opdrachtgevers. Reden waarom er zo weinig onafhankelijke onderzoeken zijn naar gewone voedingsmiddelen. Komt nog bij, oppert Zwaan, dat verschillende onderzoeken met dezelfde insteek vaak tegengestelde conclusies geven. Hij ziet de onderzoeksresultaten dan ook meer als indicatoren dan als feiten.

De feiten bewijzen, de indicatoren niet, althans volgens de wetenschappers. Professoren beweren dat groente en fruit niet beschermen tegen kanker omdat het niet onomstotelijk bewezen is, terwijl duizenden onderzoeken de indicatie geven dat het wel zo is. Als het niet bewezen waar is, is het nog niet onwaar. Zwaan is orthomoleculair therapeut en weet veel over voeding, supplementen, superfood en gezondheid.

De achtergrondbelichting van de voedingsindustrie ontbreekt in zijn uitleg merkbaar. Hoort thuis in elke boekenkast. Het is een bewonderenswaardig mooi vormgegeven, rugloos boekwerk geworden. Daaraan hebben diverse koks en kunstenaars meegewerkt. Ons voedsel is rijk, divers en uniek van smaak, zoals onze cultuur, dan begeef je je op glad ijs. Tastes like Dutch is een eerbetoon aan die erfenis.

Lees wat je er in wilt lezen. Kijk gewoon je ogen uit naar de mooiheid van het boek en de doorluchtige fotografie. B Een kookboek gemaakt voor iedereen die denkt dat koken moeilijk is. De kookboekengrootheid Stephane Reynaud staat altijd borg voor goed onderlegde boeken, met veel creativiteit en kennis, puike fotografie en vormgeving.

Verder best luxueus uitziende borrelhappen die in een handomdraai te maken zijn en desserts waar je het water bij uit de mond loopt.. En voor een verhoudingsgewijs schappelijke prijs. Ja, natuurlijk, er zijn genoeg titels die evenveel kosten, maar dan vaak met veel onzinfoto's van de auteur en daar koop je het niet voor als je lekker wilt koken. Een hedonist in de kelder Jay McInerney is kunsthistoricus die over wijn is gaan schrijven.

Hij is grappig, zegt de New York Times. Andere recensenten punten dat nog aan met briljant en gevat, aanstekelijk en met een scherp oog voor detail. Hij schrijft voor de wijnelite en doet dat zeker met vaardige pen. Voor de Amerikaanse wijnelite dan, want veel verhalen spelen in de US en gaan alleen al om die reden aan me voorbij, ondanks zijn vlijmscherpe geest en de kunst om de essentie te vangen van de plaatsen, proeverijen en restaurants die hij bezoekt.

Ik lees liever Nicolaas Klei of Onno Kleyn, die blazen zich niet zo op. Klei benoemt daarvan tot omfietswijnen, dus de moeite van het omfietsen en kopen waard, en 13 weggietwijnen, dus niet aanraken want dan laat de huid van je vingers los. Klei geeft wat lijsten omdat het leuk kan zijn om lijsten te lezen: Daar verzorgen ze ook kookworkshops.

De Langhe is selfmade kok. Hij stond als kleine jongen al naast zijn moeder en tante mee te helpen in de keuken. Bretagne staat voor vis en schaal- en schelpdieren, dat vooral, maar is ook een grote bron aan groente en fruit. De Langhe's aanwijzingen in het boek zijn kort en helder, de boodschappenlijstjes overzichtelijk en de fotografie van Andrew Verschetze verraadt de liefde voor lekker eten. Voor liefhebbers van de Bretonse keuken is er een pront boek bij gekomen.

Lekker eten op straat, van op hout gebakken brood, kebabs van de grill, pizza's, salades en veelzijdige familierecepten: Ze legt uit hoe gerechten zijn ontstaan en hoe zij er mee kennis maakte. Het is al zo lang kruispunt van allerlei beschavingen, daar maakt een rare pief als de huidige president geen einde aan.

Hij IS wijn, dat is duidelijk. Klei is een bescheiden man. Glas lekkere Santa Duc, open haard of gaskacheltje en dan lekker Nicolaas Klei lezen. Bietje verontwaardiging, bietje alledaagsheid, nooit weg te poetsen nuchterheid en dat gemixt in een ballet op het toetsenbord. Ze laat zien dat je met weinig geld echt wel lekker kunt koken.

Ze zijn niet gek Ze loopt ijverig en systematisch door het keukenbereik van nestverlaters, krenten en baliekluivers via rijst, pasta, aardappelen, soep, eieren, kip, vlees en groente. Volgens mij heeft ze met dit soort kookadviezen een echte kookrichting, een kookschool geopend.

Er mogen ook best foto's bij als Witteman dan maar niet in bad gaat zitten of quasi spannend een bandje van haar bh laat zakken. Nou ja, waarom ook niet, we kunnen niet allemaal Kroes heten.

En let eens op de prijs voor dit boek vol kooknuchterheid. Ze helpt bij de planning. Die zie je niet vaak zo expliciet en ze legt goed uit waar de knelpunten zitten. Een kookboek dus in de ware zin van het woord. Op tv vind ik hem altijd een beetje monkelen. Zijn boeken zijn top. Dit keer gaat De Brabander klassiek en internationaal.

Hij laat zich kennen als een creatief patissier, met gevoel voor compositie en kleur. De fotografie is zonder meer goed al hadden die kleuterige teksten er niet bij gehoeven. Wie goed voor de dag wil komen met zijn taarten, snoepgoed, gebak en desserts, heeft met dit boek een uitdaging te pakken.

Voor een toffe prijs ook. Patisserie en ander fijn gebak Het gaat voor de wind met de taartenbakkerij. Ruim 2,5 kijkers vergapen zich telkens aan het patisseriegeklieder op tv. Het aantal bakboeken dat per jaar verschijnt is onthutsend en er is steeds weer een of andere tv-koekenbakker die ook een boek moet, het is allemaal veel.

En dan vooral veel suiker. Niemand staat er bij stil, maar na vier recepten heb je er minimaal 1,5 kilo suiker doorheen gedraaid. Het zou allemaal niet zo ranzig zijn als er niet in bijna alle supermarkt-eetproducten ook al zoveel suiker zit. In de verte roepen mensen dat suiker de sluipmoordenaar is, en dichterbij fleemt de wetenschapper die ervoor betaald wordt dat het allemaal wel meevalt.

En dan liggen er zomaar ruim pagina's bakplezier voor je neus. Begin bij de basis, zegt dit vette bakboek, perfectioneer je gebak en word stap voor stap een meesterpatissier. Voortaan heeft patisserie geen geheimen meer voor je. Eddie Benghanem heeft het lijvige standaardwerk gemaakt. Hij bakt bij de Ritz en George V in Parijs. Patisserie is er om van te snoepen of te smullen of om er samen van te genieten.

Allicht is de fotografie top en de vormgeving evenzo. Verder weet ik echt niet wat ik met dit pontificale bakboek aan moet. Bijdendijk, zo heet het boek van sterren chef Joris Bijdendijk. Hij is de executive kok van Rijks, het restaurant dat hoort bij het Rijksmuseum in Amsterdam.

Voor zijn boek verzamelde hij negentig recepten die zijn gebaseerd op de bron, de leerschool en de missie. Dus in eerste instantie familierecepten en dan zijn leerscholen bij Blaauw, Pourcel en Bridges.

Dertig jaar geleden was alles Frankrijk wat de klok sloeg op kookgebied, en daar is verandering in gekomen. We leggen nu gerechten op een bord met producten van om de hoek. Daardoor ontstaan ook iconische gerechten. We moeten vooral los koken, ook thuis. Recepten zijn geen dogma's. Die van mij hebben losse elementen die inwisselbaar zijn.

Ik heb bijvoorbeeld een gerecht met ansjovis. Dan moet je die van de familie Van Dort in Bergen op Zoom hebben, met boontjes van Smak, die je hebt geweekt en gegaard op de goeie manier.

Dan ben je echt bezig. Belgen hebben dat veel meer dan wij, maar we kunnen het ons eigen maken. We hebben daarom ook geen vaste kaart, want we maken hem dagelijks. Er zijn altijd aanpassingen. Als we speciale eend hebben of duif, dan geven we aan op het menu dat we er maar een beperkte voorraad van hebben. Je moet gewoon dicht bij het product blijven. Er zijn heus wel meer chefs die werken zoals ik.

Jonnie Boer is in dat opzicht absoluut the man , en Geert Burema van Merkelbach heeft een prachtige Noordzee vishoek. Hij gaat zelf naar de veiling en biedt op bijvangst zoals wijting, heek, hondstong en het witje. Die doen het van zichzelf uit, dat pure en lokale koken. Mijn grote voorbeeld is Michel Bras, de Franse drie sterren chef.

Zo aardig die man ook is. Ik heb met hem gekookt. Als je die bakken met kraakverse bloemen alleen al ziet! We moeten de muurtjes afbreken en meer samenwerken, ook met de leveranciers. Heb je mooie aardbeien gevonden? Vertel dat dan door aan je collega's, dat is gunnen. Ikzelf heb met Geert van der Kaa in Hoeven een tamme duif ontwikkeld. Wat het allerbelangrijkste is in je relatie met de leveranciers? Nooit over de prijs onderhandelen, alleen over de kwaliteit.

Dat zei Alain Ducasse toen hij hier was voor College Tour. Je meld wat je hebben wilt en als de boer daar een bepaalde prijs voor rekent, dan klopt die wel. Dat vertrouwen moet er zijn. Jong , charmant, vader van Samuel en Jasha, getrouwd met Elsa, zelfverzekerde uitstraling, innovatief en gezegend met managerskwaliteiten.

Hij is in begonnen met Rijks en geeft leiding aan bijna veertig man, die met zijn allen voor pakweg tweehonderd mensen per dag koken, zeven dagen per week. Hij is als kind al in de ketel gevallen. Zijn boek verhaalt over koken in de Lage Landen. Het boek is multi-inzetbaar en toch heel persoonlijk, ook dankzij de fotografie. In het vegetarische Thuiskomen pleit ze voor schitterende eenvoud. In de praktijk betekent dit veel eenpansgerechten.

Ze legt uit dat je soep best aan het begin, in het midden en aan het eind kruidt, dat een lepel zuurkool een pompoensoep minder zoet laat uitvallen, hoe je slablaadjes het best behandelt en wat je allemaal kunt met kombu. De schrijfster verdiept zich voor haar artikelen ook in de relatie tussen voeding en gezondheid, in de ethische kant van ons eten. Ze geeft de lezer een en ander mee van haar kennis, al klinkt ze nooit stellig. Thuiskomen is ook een persoonlijk boek, opgetekend in een intimistische en aansprekende stijl.

We lezen over een perzik met fluwelen billen. En over een bedremmelde smaak: Er staan klassiekers in dit boek, zoals gevulde tomaat, maar ook verrassingen als kuku Perzische kruidenomelet of pasta met uienragout. De vormgeving is prachtig met sfeervolle foto's van Ivan Put. Dit boek lijkt nu al een klassieker onder de vegetarische titels. Peter Klosse is niet met die opdracht aan zijn roman begonnen, hij wil vooral de lezer laten zien wat er aan ons eten gedokterd en geklooid wordt.

En dat het daarbij nooit en te nimmer over onze gezondheid gaat. Altijd over de smaak maar dan wel de smaak van de voedingsindustrie , de houdbaarheid, de textuur, de structuur en vooral de winstgevendheid. Het is schrikbarend wat er achter de coulissen allemaal speelt en Klosse schijnt goed op de hoogte te zijn.

De voedingsindustrie is, in samenwerking met alle agro-betrokkenen en de farmaceutische industrie, op het maffiose af de kluit naar hun hand aan het zetten. Het draait om geld, macht en invloed en dat is boeiend beschreven door onze enige echte smaak-professor. Het toefje avontuur en de romantiek, daar trek je geen volle zalen mee, maar de strekking van zijn verhaal is onthutsend onthullend.

Dat lijkt ook de werkvisie van Laura de Grave , die monter door de grote ruimte op me afkomt en onlangs haar Amsterdam Kookboek heeft uitbracht.

Er is natuurlijk veel te doen op eetgebied in onze hoofdstad en dus komen er veel kookboeken en kookboekenschrijvers te voorschijn. Laura is nieuw in de roedel, maar haar boek en de manier waarop ze dat heeft ontwikkeld, belooft veel voor in de toekomst: De meiden in mijn studentenhuis kookten altijd vies: Ik werd er fysiek onpasselijk van en zat daardoor ook niet lekker in mijn vel. Toen ben ik zelf maar voor iedereen gaan koken. Eenmaal in Amsterdam neergestreken, waar ik voor een uitgeverij ging werken, heb ik op mijn fietsje de stad verkend, op zoek naar allerlei lekkers, vooral van de ambachtelijk producent en bij de restaurants waar ze nog echt koken.

En precies op die manier, als een stadsjager op de fiets, heb ik samen met fotograaf Hans de Kort, mijn eigen boek in elkaar gezet. Mensen moeten bewuster eten, want het leven is een aaneenschakeling van ervaringen, dus ook je eten.

We laten ons nu afschepen met matig spul uit de supermarkt, want we weten niet waar anders we ons eten moeten kopen. Ik heb van mijn moeder geleerd dat je gewoon zelf op zoek moet gaan. Daarom geef ik de lezer per productgroep ook allerlei adressen. Op die manier maak je kennis met de Dutch beefburger van zeewier, of die Turkse pizzabakker in een kerk, of de gehaktbal van slagerij Louman met vlees en garnalen.

De geschiedenis die erachter zit, maakt al die dingen nog lekkerder. Zoals de ossenworst van slagerij De Wit die al in in de Volmaakte Keukenmeid stond. Ze roken hem, omdat hij dan langer bewaard kan worden. Ik kom natuurlijk ook bij de gevestigde namen, mensen die graag laten zien hoe ze hun gerechten of producten maken.

Meestal ga ik er dan een paar dagen meehelpen, daar leer je ontzettend veel van. Koken met een chef is echt heel anders dan hem interviewen.

Het was bijvoorbeeld fantastisch om met Kees Holtkamp kroketten te maken. Op die manier raak je niet uitgeleerd. Ik hoop dat mijn boek een succes wordt, want dan ga ik straks op de motorfiets heel Nederland door. Heb jij nog adresjes? Over de hele wereld is eten zonder vlees eigenlijk heel gewoon, omdat vlees altijd zo duur geweest is of omdat de vigerende God het verbiedt.

Leslie-Pringle verzamelde klassieke gerechten, van ontbijt tot diner of voor tussendoor, alles even lekker en makkelijk te bereiden. De mooie blondine woont met haar gezin op Ibiza. Ze doet zelf de fotografie, haar man doet de vormgeving en op de uitgeverij sturen ze bij. En omdat misses Leslie-Pringle zelf alles ook kookt, zijn veel recepten eigenlijk vrucht van haar eigen experimenten en dat maakt het allemaal best spannend, ook al moet je er soms veel tijd voor uittrekken voor het rijzen, fermenteren of bevriezen.

Haar bereidingsaanwijzingen zijn in elk geval helder. In zijn wildboek proef je de fascinatie die hij in de loop van zijn leven heeft opgebouwd voor het wild en het jagen erop.

Dat is op zich een controversieel onderwerp, in twee opzichten. Wild zoals het ons wordt aangeboden, is voor tachtig procent afkomstig van boerderijen. Nee, het is gefokt.

En als het wel echt wild is, mag je er dan zomaar op jagen, dat is toch allemaal heel edel spul? Als we kijken naar de manier waarop we met kippen, varkens en runderen omgaan, dan is die laatste vraag hypocriet. Hermus legt ook nog even uit dat wild niet per se biologisch is. Dat is een mythe. Het graast overal, dus ook op een met gif bespoten akker.

Gelukkig komt tachtig procent van de boerderij, dus dat aspect prangt niet. Hoe dan ook, in dit boek gaat het om het echte wild en wel dat uit de Achterhoek. Om welke beesten gaat het? Hoe verspreiden die zich? Hoe zit de jacht in elkaar? Wat heb je nodig? Wat is de jachtkalender? Wat drinken we erbij? Plukken we onderweg ook nog wat? En ook de poelier en de chef Qua fotografie komen we Saskia van Osnabrugge weer tegen, die kan het goed. Al met al een mooi volledig boek, geschreven in de beheerst losse stijl die Hermus kenmerkt.

Van gekkigheid steekt mevrouw Jaspers op de cover een rauwe langoustine in haar mond. Na honderdvijf pagina's heb ik al dik 25 keer van haar onweerstaanbare lach mogen genieten en van fika in de ochtend en fika in de middag en heul veul hygge de hele dag door. Ik krijg er jeuk aan mijn bloed van.

Het boek is professioneel opgemaakt, maar door al het geposeer van Jaspers en haar gezin, is de spontaniteit in de verdrukking geraakt. Ik weet heus wel dat het flauw is om voortdurend te blijven mokken over dit soort kookboeken, maar geef het dan een aparte hoek: In een interview las ik dat ze zich volpropt met gezond eten en dat ze geen spat aankomt. De schepper is voorwaar selectief. Vanaf het begin pakt Jacques Meerman je bij je nekvel en sleept je door de geschiedenis van de hutspot.

Hij ontdoet die in elk geval van nogal wat opgeblazen historische ruis als hij antwoord geeft op vragen als: Hoe oer-Hollands is die hutspot dan? Welke rol speelde het rijke soldatenliefje Magdalena Moons? Hoe kunnen recepten of gerechten van die lange reizen maken om bij ons terecht te komen? En waarom vindt het buitenland de hutspot wel degelijk en al eeuwen echt Nederlands? En passant geeft Meermans ook nog de reistrajecten van de banketletter en ravioli.

Pakkende manier van schrijven, zeker als hij het heeft over de hautere cuisine of de oldskool klapstuk. In korte tijd heeft ze zich torenhoog boven het Nederlandse kookboekenmaaiveld geschreven, vormgegeven, gekookt en getekend. En ook op tv slaat haar ontwapenende doodgewoonheid aan. Vanzelfsprekend zou je bijna zeggen.

Alles doet ze zelf en met ogenschijnlijk gemak. Maar dat is allemaal vrucht van een leven lang met eten bezig zijn. Home Sweet Home is een ode aan haar origineel Ierse jeugd, hangend aan de Iers-Nederlandse rokken van haar moeder, die in haar custard-gele Austin Maxi met haar kinderen zingend door de dreven van Bonny Ireland reed op zoek naar plukfruit, paddenstoelen, langoustines en brandneteltoppen.

Alles kookten ze zelf bij haar thuis en daar gaat dit boek over: Los van de lekkere recepten en de mooie losse taal, is het telkens juist de vormgeving die als liefdevolle stopverf de pagina's aan elkaar plakt. Maak maar een plank vrij voor hun boeken in je boekenkast. Van Boven wil voorlopig geen kookboeken meer maken, maar heeft tussen de bedrijven door toch nog een Kerstkookboek in elkaar gezet.

Ach, het bloed blijft toch kruipen waar het niet gaan kan. Petje af, iedere keer weer. Verder veel zoet en gebak, lekker onmatig drank, soep en hapjes, maar ook mooie hoofdgerechten en wat er bij? Daarnaast ook aandacht voor sauzen en de dingen die je standaard in huis zou moeten hebben.

De dertien menu's met de pagina's waarop de gerechten terug te vinden zijn, is in al zijn eenvoud een grootse vinding. Je zou achterin kunnen beginnen.

De zelfgemaakte illustraties prachtig, de foto's van echtgenoot Oof Verschuren weer eens helemaal te gek en ook de vormgeving is in balans.

Heel misschien heeft mevrouw Van Boven wel gelijk en maakt ze voorlopig effe geen boeken meer. Strooigoed Anne-Marij de Koning brengt een boek vol O, kom er eens kijken strooigoed. Pepernoten, marsepein, borstplaat, gevulde speculaas speculaaspoppen, banketstaven en zo meer. Ook voor de kerst is er genoeg snoepgoed te bedenken: Ouderwetse Good Cook prijs en altijd handig. Zijn serie met salades en starters heeft hij nu aangevuld met dinners. Supersoepen kan nog en misschien ook superdesserts.

Bez is erg op echt en puur en hij overdrijft nergens. In de detox, Linda-eet-lekker en gezond leven hoek, is hij mateloos populair. Zijn dinners zijn allemaal op een bord gepresenteerd en zien er fantastisch lekker uit. Bij elk recept geeft hij nog een variant: We krijgen wat bouillons aangereikt en wat roomsoepen, want hij is erg van de gezonde soep. Verder dressings en sauzen en hij stort zich een paar pagina's op het fermenteren en de zuren. Dik recepten vol gezondheid.

Liefde, aandacht en tijd zijn de echte superfoods, geeft hij als credo mee. Hij presenteert legendarische klassiekers naast exclusieve creaties en experimenteert met smaakcombinaties en presentatie, maar alles nauwgezet en toch ook persoonlijk. Je komt wonderlijke smaakmakers tegen als combaya wilde limoen kalamansi Chinese citrusvrucht naast de al wat bekendere yuzu en onze eigen duindoorn en hibiscus. Maar ook konfijten, karamelliseren en isomaltdecoraties. Veel aandacht krijgen ook chocola-bereidingen.

Bij de recepten geeft hij ook zijn eigen opbouw. Door de fabelachtige fotografie van Kris Vlegels is dit wel een hebbeding voor mensen die behept zijn met het dessertvirus. Beetje duur, dat wel Uitgeverij: Het Laura's Bakery bakboek Laura Kieft geeft zeventig eenvoudige recepten voor gebak, koekjes, desserts en borrelhapjes.

Kieft heeft een populair bakblog je meent het! Gelukkig heeft ze zichzelf maar vijftien keer op de foto laten zetten, maar dan wel vaak in dat laffe lichtblauwe truitje. De bakfotografie doet Kieft meestal zelf.

Petje af, om in te bijten, echt. De meeste taarten en koeken of koekjes kennen we wel, maar bij haar lijken ze lekkerder. Hij stort zich op de flammkuchen, de pasteitjes, de muffins en mooi aangeklede broodjes.

Hij bespreekt basisrecepten voor brooddeeg, bladerdeeg, snel bladerdeeg, quichedeeg, blindbakken, en ragout maken. Hij behandelt pizzadeeg, tomatensaus, pesto en tomatentapenade om zich vervolgens in een reeks van zestig hartige gerechten te storten met maar liefst zeventig variaties. Mooi winterboek voor de bakkende meute die zich heeft verslingerd aan Heel Holland Bakt. Tikkie donkere fotografie waar het allemaal iets moeilijker verteerbaar maakt.

Kan gemaakt worden met een tosti-ijzer, koekenpan, grill, wafelijzer of broodrooster. Fern helpt met de keuze in kaas en brood. Geeft nog wat bereidingsaanwijzingen en suggesties voor boter aan de buitenkant en dan Ook de prijs is prima.

Julia Voskuil heeft van die laatste een heruitgave gemaakt, met een knipoog naar de uitgave uit Nu, meer dan ooit, zijn tuin- en eetcultuur naar elkaar toe aan het groeien. Het boek is ingedeeld naar seizoenen. Ook in de winter is er volop keus, zo blijkt. Al met al een kostelijk boek met veel inspirerende informatie. Ondanks de verwoede pogingen om dat te veranderen, blijven we bij het beeld dat we wild alleen eten in het najaar en er dan ook boeken verschijnen met dat onderwerp.

Harold Rüssel geeft klassiekers en moderne wildgerechten. Hij is kok en fanatiek jager. Dat is hij vooral omdat hij terug wil naar de oorsprong, althans weg van de vervreemdende voedselproducten en de expansieve levensmiddelenindustrie. We moeten het vooral doen zonder het al te drieste ingrijpen op de natuurlijke groei en het vrije leven van de dieren. Geboren in Aken als herbergierszoon, werkte hij bij gerenommeerde koks waaronder de gebroeders Rostang van de Auberge in Antibes en Dieter Müller van de Schweizer Stube.

Later begon hij met zijn vrouw Ruth Weis, sommelier, hun Landhaus St. Rüssel denkt aan alles, dus ook kerntemperaturen en allerlei technieken. In de gerechten komen aan bod: Het is een volwassen boek, met gedegen fotografie en serieuze vormgeving. Niemand die met zoveel elan al jaren de mensen van het gemakzuchtig pakjes en zakjes koken weg probeert te houden. Ik zie veel met trompetgeschal gepresenteerde restaurantformules en kookproducten waar het ijs wel erg dun is, ook al poppen woorden als ambachtelijk, natuur en passie voortdurend op.

Er zit veel gebluf tussen. Maar zo niet bij Karin. Wie haar nieuwste boek aanschaft, kan eigenlijk alle andere kookboeken naar de Emmaus brengen. Slim is een volledig boek voor wie met ernst en passie, maar toch ook met veel plezier wil koken. Volg je Karins aanwijzingen, dan komt er systeem in je keuken. Overzichtelijk, gemakkelijk en vooral lekker.

Op pagina 18 en 19 laat ze zien wat zijzelf in de kast heeft staan en op pagina 80 en 81 waarmee ze haar koelkast en vriezer vult voor standaardsituaties. Toch ook wel zaken in blik, maar dan van echte makelij. Elf keer aardappel, zes keer asperges, acht keer bonen, negen keer champignons en zo verder tot aan zes keer zoete aardappel tarte tatin bijvoorbeeld. Die ga ik meteen maken. De dames zijn fier op hun stad en terecht. Antwerpen en de Antwerpenaren, ze lijken in hun ongegeneerde arrogantie wat op die van Amsterdam, met dit grote verschil: En het stikt er van de goeie kroegen en professionele bars.

Het is misschien wel Europa's leukste foodstad. In dit boek komen heel wat koks, slagers, wijnhandelaars, bakkers, koffiezetters en affineurs aan het woord. Ingedeeld naar de verschillende wijken, nemen de samenstellers ons mee op zoektocht en we krijgen van allerlei adressen ook nog de smaakvolste recepten mee.

De fotografie is open, de vormgeving bijzonder, maar rommelig en de teksten tof. We hebben zelf onlangs in Bouillon nog een Antwerpen reportage gemaakt. Die verbleekt bij dit boek, maar kwam toch ook langs de grotere chefs van de stad. Dus wanneer we dit boek aanprijzen is het omdat we weten wat er speelt daarginds.

Aardappel, zoete aardappel, spinazie, artisjok. Warme wintergerechten met veel voeding tegenover lichte, zomerse salades. Lunchgerechten en desserts, makkelijk om te maken, heerlijk om te eten.

Ze is rechtgeaard groenteliefhebber en Londenaar, dus ook haar specerijengebruik is gevarieerd en werelds. Voor wie van veel bakken en frituren houdt. Chef met lef Nigel van der Horst is de zelf benoemde chef met lef. Er is onder zijn vakbroeders nogal wat opschudding over zijn kletterende imago. Als kok is hij self made. Het mag ook niet moeilijk zijn, een beetje lekker eten maken, is zijn boodschap. Op de cover staat: Dat is onverwacht pretentieus. Wat mij opvalt is dat hij zijn gerechten vaak verpakt in broodachtige omhulsels, dat zijn eetfotografie niet boven het amateurniveau komt onscherp, weinig kleurvariatie , dat hij er zelf een stuk of dertig keer in staat net als zijn collega blogsters, maar dan niet in bad , dat er natuurlijk weer veel in het Engels moet en dat hij brood en suiker uit het verdachtenbankje wil halen.

En zijn boek tettert en spettert die boodschap rond. Van de vormgeving krijg ik gemene boertjes. Met de bijzonder prettige fotografie van Saskia van Osnabrugge niet de hele tijd van die lachende mensen aan tafel en de geinige illustraties van Emma Levie nichtje. Laten we voor de gelegenheid vooral ook de vormgeving van Maaike Koorman niet vergeten, want die is van wereldklasse. Het hele boek straalt genoegen en passie voor eten uit, van kaft tot kaft. Maar dan waar we er het meest aan hebben: Niks ten nadele van allerlei goed gevonden buiten-de-deur-formules, thuis is eten het leukst.

Met zijn allen aan een grote tafel. Oma, opa, kleinkinderen en de trotse ouders met broer en zusters. Levie komt met ruim niet ingewikkelde gerechten, maar lekker met het seizoen mee, voedzaam en soms verrassend eten. Je vindt gerechten met venkel en snijbiet in de lente; bloeiende bloemkolen en vis-kerrie van opa in de zomer; wolvengehuil en eekhoorntjesbrood in de herfst en aardpeersalade en gnocchi van griesmeel met tomatensaus in de winter.

Hier en daar wat Joodse toevoegingen en Surinaamse of Chinese accenten en zomaar de liefde voor wangenvlees of spruiten met ansjovis en knapperige broodkorst. Smakelijk opgediend in een tof boek. Niet alleen heeft ze heel eigenzinnige smaakcombinaties, maar haar presentaties zijn ook uniek. Erg eigen en zeker niet traditioneel. Kunstzinnig mag je haar producties ook noemen. Haar crimbles, eenhapstaartjes en open taarten zijn de moeite van het proberen waard. Jammer ook nu weer, dat de fotografie in haar boeken zo somber is.

Maar wie zijn verjaardagsbezoek eens op een heel ander been wil zetten, is Lomelino de aangewezen persoon om je daarbij te helpen.

Als guppy viste hij met zijn netje op garnalen op het strand van De Haan. Later op tarbot, steenbolk, sepia en hondshaai. Anno heeft hij zijn eigen, zeven meter lange, boot, de Milfhunter Belgische humor om mee uit vissen te gaan.

Je moet niet alleen zalm en tonijn eten. Het verstandigst van alles is toch wel het aantrekken van Chris Vlegels. Die man trekt met zijn fotografie elk boek naar het hoogste niveau en steekt met zijn eigen composities grootmeester LeDuc naar de kroon. Tachtig authentieke Surinaamse gerechten met een Nederlandse fling. Zuurkool met rijst en zoutvlees, daar hoef je in Suriname zelf niet om te komen. Het is daarginds een geweldige meltingpot geworden: Die hebben in recentere tijden hun kookstijlen door elkaar gehusseld als een hutspot.

Creoolse pom, Javaanse nasi, Hindoestaanse roti en Chinese tjauw min. Iedere bevolkingsgroep zijn eigen inbreng. Tussen de Kasaba Soepoe, de pindasoep met tomtom en de Her'Heri met bakkeljauw door, trakteren de zusjes ons op intieme Surinaamse herinneringen. De gerechten en drankjes zijn lekker gefotografeerd en de portretten van de zusjes zijn bijna schilderijen van Vermeer. Ruim dertig prachtig geserveerde desserts met technische uitleg over de anatomie van zo'n presentatie, de finishing touch met kruiden en bloemen.

De voorbereiding, de opmaak en de opbouw en de vier basisrecepten, zijn goed om er bij te hebben. Daarna volgt een expositie aan nagerechten, stuk voor stuk erg aantrekkelijk op de foto gezet. Maar toch ook gemiddeld gram suiker per recept, los van de veel gebruikte lepels rietsuikersiroop.

Ik voel mijn tanden al kromtrekken. Wel weer een leuke prijs voor zo'n goed verzorgd boek. Ze toveren in hun gelukkige peer plantaardige recepten voor je neus. Samen met de adviezen en de interviews over gezond leven, sporten, mediteren en ontstressen, gaat het vooral om gezond zijn en lekker in je vel zitten.

Eet vaker plantaardig is hun boodschap. Het geeft meer energie, je komt vaker buiten, ontmoet meer mensen en zo rolt de bal steeds verder. Het gaat hun om het gevoel van verbondenheid en gemeenschapszin. De Flynns begonnen met een winkeltje en een aftandse bus, maar anno willen ze een revolutie in gang zetten. Maak kennis met de happy world van al die happy pear eters en dive in.

En telkens weer verrast de volledigheid. Behalve natuurlijk een hele bak vol recepten, ook aandacht voor onmisbaar soepmateriaal, de voorraadkast, tips en technieken, 44 prachtige stap voor stap foto's, basisrecepten, klassiekers, vleessoepen, koude soepen, soepen met kaas en zo verder.

In het totaal soepen. Heleen Timmermans heeft het professioneel aangepakt. De foto's zijn elke soep weer waardig. Jams, gelei en confituren Lekker boek voor in de jonge herfst als er nog veel fruit voor handen is. De schrijfster Janine Bruinooge heeft een eigen website: Ze woont in Brussel en heeft voor deze uitgave een blik jam- en chutneymakers uit Nederland en Vlaanderen open getrokken. Allemaal mensen van het ware ambacht. Ik vind de vormgeving wat onrustig en de recepten zijn niet makkelijk om te lezen door de kleine, lichtgrijze letter die er gebruikt is.

Wel met een prettig overzichtelijk groente- en fruitkalender. Wil je tussen die lawine opvallen, dan moet je van goeden huize komen. Dat doet Nico Dingemans met zijn boek. Niet zozeer omdat hij zoveel gerenommeerde chefs voor zijn karretje wist te spannen of omdat fotograaf Jan Bartelsman zich van zijn beste kant laat zien, maar vooral omdat Dingemans zich hard maakt voor een toekomst met uitgesproken gezonde kookcultuur.

Hij had met die leidraad al een boek gemaakt: From Farm to Fork in Twente. Buiten de boodschap, de gezonde keuken, kwam die uitgave niet helemaal los van het predicaat dure brochure over Twente.

Sander Bier - Porter Barrique